gök.

"bu sabahların bir anlamı olmalı" mı olmamalı mı.

2012-02-08T19:47:00.000+02:00

Kişisel blog yazmak da çok pamuk gibi, salatalık kokusu gibi değil mi. Böyle rahat, freş, pamık gibi yumşacık. Çönki aklına dünyanın en saçma, en mantıksız, en "kimsenin sikinde olmayan" şeyleri de gelse istediğin gibi yazabiliyorsun. Haaa, tabi izleyeciler seni bir kalıba sokup, beklentilerini yükseltmiyorsa. Gerçi öyle olsa bile, o da benim pek umrumda olmuyor çünkü bu blog herhangi bir kalıba hiç bir zaman girmedi. Kafama göre yazıyorum, çiziyorum, saçmalıyorum, fotoğraf paylaşıyorum falanlar filanlar. Bu yazıyı yazarken de kafamda herhangi bir konu oluşturmadığım için yine bir pamuk, efendime söyleyeyim bir salatalık kokusu kadar rahatım.

Bir de şey var, hunharca uyuyorum dostlarım. Yemin ederim hayatımın yarısı boşa geçiyor. 13-14 saat uyumak nedir? Hayır depresyona girmem de imkansız. Söz konusu insan benim yani. Depresyon benden bir arnavut ciğeri kadar uzak. Arnavut ciğerinden nefret ederim. E hal böyleyken de bu kadar uyumama makul bir neden bulamıyorum. Yorgun oluyorum desem, lan evde mal mal oturuyorum bütün gün. Temel ihtiyaçlarımı karşılamaktan başka yaptığım tek şey köpeğimi sevmek.

Haa bu arada, başlık ne alaka derseniz diye bir kaç minik açıklama yapacağım. Vega çıkıp "Bu sabahların bir anlamı olmalı" diyor ya. Bizim millet olarak sabahlara çok fazla anlam yüklediğimizi düşünmüyorum ben şahsen. Homur homur uykudan uyanınca sabahın köründe bir anlam arayan kaç insan var allaasen? Bizim bu sabahlardan beklentimiz daha düşük değil mi? Bence öyle. Düşük beklentiden kastımı da hepiniz biliyorsunuz.
"BEŞ DAKİKA DAHA UYUSAM!"
Demem o ki, bu sabahların bir anlamı olmalı mı olmamamlı mı orasını bilemem ama benim için herhangi bir anlamı olmasa da olur. 5 dakika daha verip çekilebilirsiniz.

fotoblog olma yolunda emin adımlarla hebeley.

2012-02-07T19:38:00.000+02:00

Renklerle oynayınca resmen iki farklı fotoğraf elde etmişim değğ mi? İvit.

Burda "sikerim" der gibi bakmıyor muyum? Çok özür dilerim ama. Yani. Özür dilerim ama öyle bakmışım.

"Humm"

Bir de bu fotoğrafların hepsi "ya çekme bee ahaha hahay çekme, öfff, gitsene" derken çekildi. Gerçekten.

Aaa inanmadı.

Cidden lan.

Çizim

2012-02-03T19:58:00.002+02:00

Bunu da Rasim'le beraber çizmiştik biz.

Kendisinin blogu da ŞU.

Çok güzel çizimleri var ilgilenen varsa bakar şeyeder.

Öyle işte. İyyakşanlar.

i am a hırsız lan baya bildiğin hırsız :(

2012-02-02T15:52:00.001+02:00

Ağğ. Aklıma bir şey geldi cınımlar. Dönemin başında yaşadığım bir olay ama anlatmak için geç sayılmaz ;) Asdşlkf şımarmadan konuya girecem. Gireceğim. Yavaş yavaş ciddileştim hissettirmeden. Neyse.

Şimdi ben süpersonik unutkan bir insan olduğum için, dönemin başında da USİS şifremi unutmuştum ve ders seçimi için o şifrenin muhakkak ve muhakkak bende bulunması gerekiyordu. Bu sorunu ortadan kaldırmak için de okulun Bilgi İşlem Merkez'ine gittim. Şifre almak için bir odaya girdim. Orada çalışan gençce bir adam benden mail adresi falan aldı işte. Yeni şifrem mailime gönderilecekmiş. Orada böyle bir takım kendince komik olduğunu düşündüğü espri falan yaptı. "GÜLMEDİM PİÇ." edasıyla bakışlar atarak, önüme uzattığı kağıda bir adet imza kondurdum, bana verdiği dandik kırmızı tükenmez kalemle.

Sonra odadan çıktım, fakülteden çıktım, kampüsten çıktım ve baktım ki o dandik kırmızı kalem elimde. E unutmuşum yine, çok normal bir şey benim için. Sonra götürürüm diye de çok fazla büyütmedim olayı. Adamın da büyütmeyeceğini düşünerek tabi ki.

Sonra ne oldu? Eve geldim. Maillerime bakıyordum, bizim okulda çalışan adamdan bir adet mail var. Açtım. Mail şu:

Durun maillerime bakayım oradaysa direkt caps alırım alksjldj.
Heh buldum. Şudur:

"Aldığınız kalemi" ?!

Alıp cebe attığınız kalemi diyecek utanmasa. Haliyle çok sinirlendim. Haksız mıyım ama lan? İnsan sizde kaldı, unuttunuz herhalde falan der.

Kaldı ki onu bile dememeli bence çünkü bildiğin dandik bir tükenmez kalem lan? Ayrıca özel bir durum için sen benim mail adresime kişisel bir mail atamazsın ki. Ben oraya otomatik olarak şifre mailime gelsin diye yazıyorum adresimi. Sen nasıl onu kullanıyorsun, üzerine bir de bana hırsız muamelesi yapıyorsun. Düdük.

Ben de bu düşüncelerimi gayet güzel bir dille anlattım kendisine. Yaptığı şeyin ve kullandığı üslubun da yanlış olduğunu beni kötü bir durumda bıraktığını söyledim. Beyefendi bir de bana trip atmış ya. Aslşwdelfj. Baya böyle attığı mailin sonunda "Neyse." yazıyordu. O nokta da oradaydı yani. "Neyse." "Herkes kullandığı kalemi yanında götürünce kalem önemli oluyor..." falan demiş. O maili okuyunca bana trip atan sevgilimle tartışıyor gibi hissettim ve o konuyu orada kapatmaya karar verdim, dedimse de inanmayın, bana iyice geldiler lan :((

Gittim kalemi götürdüm adama. Kuzey gibi "Al kalem, götüne sokarsın." deseydim müthiş bir iç huzur yaşayabilirdim ama benim gibi hassas, naif(!) bir insana bu tarz hareketler yakışmıyör.

Kuzey ne alaka derseniz diye:

Tısehe! Bence çok komik olm.

Proje 1.

2012-01-31T18:54:00.006+02:00

Merhabayn.

Madem yorucu bir dönemi geride bıraktık, hayatımdan kesitler bulunan cağnım blogumda bu döneme ait de bir fotoğraf albümü olsun dedim.

Bu fotoğraflar, dönem içinde ne denli yorulduğum-uz hakkında az çok ipucu verir diye düşünüyorum.

Ve, lütfen bize acımayın, üzülüyoz. :(

"Kıyamam lan"

"Grafik notları açıklanmış koşuaaan!"

"Ne yaptın da yoruldun düdük!"

"Okulda sabahlama1"

"Berk, 24 yaşında, arkadaşları ona 'bölümü bitirmek için hala umudu var' diyor."

Adkjwehf sözün bittiği dil.

Kendisi benim aşkım oluyör.

"Rol yapma Argun." Evet ismi Argun. Küfür gibi.

"Kıyamam lan" 2.

Bir de Kuzguncuk yazacağına paftaya Kuzunguncuk yazdırmış salak farkettiniz mi askjdehf.

Adam alışık değil.

Miraç gece gece okuldan kovulmadan 5 dk önce.

Final teslimi yaklaşıyor.

Solidvoyid.

Tertipli insanlarız neticede.

Arada eğlenmedik değil.

Begüm tipini ısırırım! aslkjef

Ve teslimden sonraki mutluluk.

Bunlar ilk zamanlar.

Bunlar son zamanlar sanırım çünkü kafayı yemişik akjsh.

Ben hala gülümseyebiliyorum saat sabahın 4ü falan galiba burda.

Napıyon sen napıyon.

He Vahitcim hee akjdf

Buraya ben tanık olamadığım için çoüzgünüm :(

O gece keşke ben de orada olsaydım, terasta bulmuşlar cillop gibi sınıfı.

Ama ben über çalışkan olduğum için, o gece milletin yapmak için sabaha kadar uğraştığı maketi ben 3 hafta öncesinden yapmıştım zaten, eve gidip mışıl mışıl uyumuştum ;) akdhef

Ayrıca mışıl mışıl uyumamıştım tabi ki, gidip yine pafta yapmıştım :(

Biz kaçalım Enescim.

Sen var ya adamsın ağğğdam.

Onlar benim cınlırım.

Yeş.

Tipini yerim Derya kajhd

Bu koridor gerçekten gece tuvaletten çıkınca korkutabiliyor, gerçekten.

ÇALIŞ EKİN ÇALIŞ!

Bu şartlar altında çalışmasan da olur kıyamam aslkdj

Bunu yapmasam ölürdüm tabiğ.

Heydiheydiheydi'cim al canım ehahe.

blue moon

2012-01-30T19:07:00.001+02:00

Ben bayadır buraya müzik koymuyormuşum. -sizin de çok umrunuzdaydı alkjewf-
Neyse, bu müzikle tanıştım ve sizlerle paylaşmak istedim.

Bu ses sanırım bir erkeğe ait. Ben hala inanamıyorum ama.
İyi dinlemeler. Şarkı için:

TIK.

Kalemlik

2012-01-29T23:04:00.001+02:00

Silamlar.
Ben diğer blogumda da paylaşmıştım bunu, yapalı da çok zaman oldu ama niyeyse buraya da koyasım geldi. Postu buraya da koyasım geldi. Çirkinleşmeyin hemen :(

Şimdi ben otobüsle eve dönüyordum. Çantamda da yeni aldığım kalemliğim vardı. Şöyle bir şey:

Bu kalemliğin kenarında da beyaz bir şerit vardı. Şu isim misim yazılan şeyler.

Ben de dedim bu yolculuk boş geçmesin bir şeyler çizeyim bu şeride.

Sonra şöyle bir şey çizdim:

Soğra da kalemliğe taktım bunu.

VE,

şöyle -bana göre- şirin bir kalemliğim oldu:

İşte beyle. Öperceler. İyyakşanlar.

Yalnız, "şöyle" kelimesi olmasa bu postu oluşturamayacakmışım resmen. Allah şöyle'den razı olsun.

Otobüs Çiziktirmeceleri

2012-01-22T18:23:00.000+02:00

Tema "Tedirginlik"miş resmen.

OYŞ.

2012-01-15T23:35:00.000+02:00

OĞLUM BEN PROJEMİ TESLİM ETMİŞİM, BİTMİŞ. DAHA NE İSTERİM YA. UYKUSUZ GECELER YOK, OKULDA SABAHLAMAK YOK, DÜMDÜZ MASADA YATMAKTAN AĞRIYAN POPO -POPO ÇOK YAPMACIK, ÇOK AFEDERSİNİZ GÖT- YOK, DUŞ ALMAYA VAKİT BULAMAMAK YOK, 3 ÖĞÜN FASTFOOD YEMEK YOK, PAFTA YOK, SİLÜET ÇİZMEK YOK, BOYA YAPMAK YOK, A0 BOYUTLARINDA KAĞITLARLA UĞRAŞMAK YOK, MAKET YAPMAK YOK, RAPOR YAZMAK YOK.

HIĞĞĞĞĞĞ MITLILIKTAN ÖLECEĞİM.
GÜZEL GÜNLER BİZİ BEKLER, GÜZEL GÜNLER, GÜNEŞLİ (?) GÜNLER. YANAKLARIMDAN ÖPMEK İSTİYORUM. TİŞİKKİRLİR. BAYBAY.

Ağağa

2011-12-22T19:03:00.000+02:00

Merhabaaa.
Sanırım aylar oldu buraya yazmayalı ve siz beni unutalı çok oldu.
İçimden geldi öyle bir yazayım dedim. Belki bir kaç çizimimi paylaşırım dedim. Dedim de dedim.
Ben eskiden baya baya yazıyormuşum yalnız ha. Şimdi böyle, böyle, ne bileyim. Hiç vaktim yok, ancak şarkı paylaşayım durayım Tumblr'da. Ama mazaretim var cidden. Mesela şu an uykusuzluğumun 40. saati falan. Okulda sabahlayınca dengem altüst oluyor. Çofena.
İşte böyle canımslar.
Bunları da böyle şeyapmışım.

İşte beyle.

Ayak

2011-08-14T20:20:00.000+03:00

Sonra dedim ki hey adamım senin neden blogunda sanatsal fotoğraf yok ha?

Ahaha.

Ha?

Tabak

2011-08-13T22:43:00.003+03:00

Merhabayn gönül dostlarım.

Geçen gün bir şey yaşamıştım da, şimdi kahvaltı niyetine makarna yerken(!) aklıma geldi. Anlatayım dedim.

Yine bütün ihtiyaçlarımı yatağımda giderdiğim bir gündü. Haliyle yatağımda, makarna yiyordum. Akşamüstü de dışarı çıkacaktım, baktım gecikeceğim, kalkıp hemen hazırlanmaya başladım. O kargaşada da makarnanın tabağını yatağımın üzerinde bırakmışım.

Hazırlandım, ettim, çıktım dışarı.

Akşam eve döndüğümde de şöyle bir şey oldu:

Üstümü değiştirdim. Yatağa geldim bilgisayarda zaman geçireyim diye. Oturdum yatağa. Kıçımdan takur tukur sesler geliyor. Ama bakıyorum altımda bir şey de yok. Nevresim görüyorum yani.

Sonra yatağın içinde bir kabartı farkettim, açıp bi’ baktım. Evden çıkarken yatakta bıraktığım tabak, çatalıyla birlikte yatağımın içinde. Evet içinde.

“Öha möha, annneeeeeee bu ne yaaa?” diye bağırırken ben, içerden ses geldi:

“Heh. Ders olsun işte sana. Bi’ daha bırakma orada tabaklarını falan.”

Tamam hoş güzel. Cidden bir daha da bırakmayı düşünmüyorum zira yatağın içindeki tabak-çatal ikilisi kıçı acıtabiliyormuş.

Ben başka bir yere de değinmek istiyorum bu olay sayesinde:

“Türk annelerinin müthiş titizlik ipuçları”

Şöyle ki,

Annem tabak-çatalı yatağın içine koymuş, buraya kadar tamam. Ama bir de ne yapmış? Nasıl düşünceli, nasıl titizse, yatağın içine tabağı, üzerine de gazete kağıdı koymuş. Nevresim kirlenmesin diye. Ehe mehe. Yerim ya.

Merhaba

2011-08-09T13:59:00.002+03:00

Ve tekrar merhaba.

Bi' şeyler çizdim de ben, paylaşayım dedim.

İyi günler dilerims.

Dört

2011-08-04T23:56:00.000+03:00

Bugün 4 Ağustos.

Yani doğum günüm. Aslında bu yazıyı bitirene kadar 5 Ağustos'a girebiliriz. Yani siz girersiniz. Ben 4 Ağustos'ta kalmak istiyorum.

Çünkü, banane yani. Güzeldi ne bileyim. Egomuzu mu tatmin ettik nedir.

Her neyse,

bugün arkadaşlarımlaydım. Tabi ki doğum günümü falan kutlamadım. Dolandık ettik, sıradan fakat güzel bir gündü.

Siyah beyaz çekmiş canım.

İygeceler.

Sevgiler.

Bu arada hala 4 Ağustos'tayız. Siz de lan.

Yeasayer

2011-07-31T21:58:00.000+03:00

Yeni gözdem bu adamlar.

Dinlemek için TIK

Hayatın İçinden

2011-07-30T17:04:00.000+03:00

Merhabayn.
Geçen gün başıma gelen bir olayı anlatmak istiyorum siz değerli gönül dostlarıma. Şu yaptığım girişlerden de nefret ettiğimi belirtmek isterim fekat çok alıştım değerli gö.. şaka.

Şimdi efendim, dediğim gibi geçen gün, ablamla arkadaşına gittik. Fotoğraf makinesini onda unutmuş, o akşam da dışarı çıkacaktık yanımızda bulunsun alalım diye.

Gideceğimiz yere vardık. Bir mahalleye girdik, bir kaç sokak geçtik ve ablamın arkadaşının oturduğu binanın önünde durduk. Ablam, "Sen bekle ben alıp geleyim" deyince, benim gibi süpersonik üşengeç bir insan da, iki saniye içeresinde "Evet milyon kat merdiven çıkmayayım bekleyeyim burda evet çok mantıklı hıhım" diye düşünerek "Tamam" dedi. -Kendinden üçüncü tekil şahıs olarak bahsetmek dünyanın en tırt olaylarından biriymiş-
***
Ablamı beklerken, bulunduğumuz sokağa bir hışımla yaklaşık on beş yaşında bir kız girdi ve girer girmez de 40 derecelik İstanbul havasına küfürler ve yumruklar yağdırmaya başladı. Derken, kendinden tahminimce beş-altı yaş küçük olan bir çocuğun üzerine yürüdü. "Sen kimsin lan, sen kimsin?!!" nidalarıyla... İkisi birbirlerine girdiler, bir beş dakika dövüştüler. Mahallenin diğer çocukları da araya girip gelişigüzel yumruklar bıraktılar birbirlerinin üzerlerine. Ben uzakta kaldığım için ve yanlarına gitsem amacıma hiç bir zaman ulaşamayacağımı bildiğim için karışmadım. Sonunda ayrıldılar. Fakat kız hala çok sinirliydi. Küfürler dışında edilen muhabbetten, kızın erkek kardeşini dövdüğünü anladım bu üstüne yürüdüğü çocuğun -Cümlem çok acayip oldu lan-. Kız bir yandan kardeşini döven çocuğu tehdit ederken, bir yandan da kendi kardeşine "Sen de siktir git lan eve!" diye bağırıyordu.
***
Sonunda kavga bitti ve kız kendi mahallesine doğru yürümeye başladı. Ama küfürler bitmedi, ağzına geleni söylüyordu. O anda, tam karşımdaki apartmanın girişinde oturan üç kadından biri ayağa kalktı ve bu yazıyı yazmamdaki amaç olan şu cümle döküldü ağzından:
"KAÇ YAŞINA GELMİŞSİN, KOCAMAN KIZ OLMUŞSUN HALA KÜFÜR EDİYORSUN, AĞZINI YIRTARIM SENİN OROSPU!"

Evet diyeceklerim bu kadar.
Sevgiler.

yanıtlamaca

2011-07-27T15:35:00.000+03:00

Hakkımda herhangi bir şey bilmek istiyorsanız, "buraya" gelip sorularınızı bırakabilirsiniz.

Anlık mutluluklar birikmiyor.

2011-07-27T15:30:00.001+03:00

“Yaşadığım çok kötü günler, yaşadığım anlardaki yoğunluğunu yitirdi. Yaşadığım iyi günleri de unutmuşum.
Sonuç: anlamsız bir ortalama. Neden de galiba hep tek başına yaşamaya zorlanmam. Toplumsal düzen gereği, mutluluğu tek başına aramam. Bin türlü (ve hala süren) hesaplı kargaşadan tek başına çıkabileceğim konusunda şartlandırılmam.

Benim için ve benim durumumda olanlar için nerden bakılsa önemli olan sonuçtur.Anlık mutluluklar (mutsuzluklar birikir) birikmiyor.”

(Turgut Uyar, 1976)

16

2011-07-21T19:37:00.000+03:00

Bir şeyler çizdim. Fekat, şu sağ taraftaki iki adam bana ait değil.

Sevgiler, saygılar.

Öperceler.

ha.

2011-07-21T00:48:00.007+03:00

İnternetin, bizim kişiliğimizi böle böle parça pinçik(?) etmesi üzerine bir yazı yazmak istiyorum. Haa, çıkmayacak mı “Yöö, yööö, yok öyle bi’ şey yöö, ben dışarda nasılsam internette de öyleyim yöö” diyenler, tabi ki çıkacak. Ama buradan size iki çift laf söylemek istiyorum:

Kendimizi kandırmanın anlamı yok bebeğimler.

Şöyle bir şey var. Tabii bunlar benim naçizane fikirlerim. Aslında “naçizane” demek istemiyorum fikirlerime zira gayet de önemliler benim için. Naçizane diyip küçük görmek istemem fikirlerimi. “Sadede gel Gökçe” dediğinizi duyar gibiyim. Söz dinlerim.

Örnek vermek istiyorum kendimden. Mesela siz beni Tumblr’da, Twitter’da nasıl biliyorsunuz? Böyle abuk subuk espriler, güya komikli, şakalı şeyler. Makaralar, dalgalar. Di mi? Gayet tabi öyle. Peki ben internet dışında da hep öyle miyim? Bok öyleyim gönül dostlarım. Bok öyleyim.

AMA, ne kadar üzgün olsam da, moralim bozuk olsa da, dertlerim içimde kat kat birikse de, internete bunu yansıtamıyorum. Belki de yansıtmak istemiyorum. Bunu henüz ben de çözebilmiş değilim. Ama yansıtamıyorum’a oyumun %30‘unu veriyorsam, yansıtmıyorum’a %70‘ini veririm. Çünkü açıkçası ciddi meselelerimi internette paylaşmaktan, ağlak edebiyatı yapmaktan hazzetmiyorum. Bence gereksiz. Diyeceksiniz ki “Ne yani dışarda üzgünken burda gelip rol mü yapıyorsun?”

Yok canımlar. Orası da ayrı bir konu. Niyeyse internete girince ruh halim değişiyor. Çünkü dediğim gibi internette her ne kadar ciddi sitelerde de dolansam da -fesatlık yapmayın- genel olarak Twitter’da ve Tumblr’da komik zatları takip ediyorum. Boğuluyorum çünkü aksi olunca. “Benim derdim bana yeter. Gidiniz lütfen.” moduna giriyorum direkt. Bence kendimce de haklıyım.

Hal böyle olunca, internete girdiğimde hep komik, esprili şeyleri okuyunca, derdimi unutup “Eahahah salak güzel yazmış ya, ahahahaha çok komik bu adam ya, ihihihihi espriye bak yoaa ne mal” gibi cümleler geçirmeye başlıyorum kafamdan.

Demem o ki, en başta söylediğim “kişiliğimizi parça pinçik etmesi” sözüm, tam olarak o anlamda değildi. Son cümleyle de nasıl kıvırdım lan ahaha. Az çakal değilim haa. Az çakal değilim yani. Valla değilim.

nasıl mesudum

2011-07-15T13:01:00.000+03:00

Tekrar merhabayn gönül dostlarım.

Bir kısmınız dün yazdığım "karpuz" temalı postumu okumuşsunuzdur. Sabah gmail'ime girdim. Bir de ne göreyim! Sevgili Hazel bana mail göndermiş. Heyecanla açtım ve iki adet süpersonik çizimle karşılaştım. Kuzu benim dün yazdığım yazıyla ilgili resim çizmiş!

-nebileyimbencekıskanınahaha- -ayşaka-

Ya yerim göz kalemime, bir yakası açık tişörtüme kadar çizmiş!

Hazel duy beni. Seni döve döve severim!

Bu da, karpuza 10 lira verdikten sonraki halim.

Ahahah.

Ama şöyle bir şey var, ben artık kızıl değilim lan.

Herkes beni hala kızıl biliyor sanırım.

Neyse öperim sizi ve ayrıca tabi ki Hazel'i.

Çok tatlısın salak.

-burayakalplergelecek-

karpuza isyanım vallahi dertten

2011-07-14T22:58:00.003+03:00

Merabayn gönül dostları.

Ne zamandır yazı yazmıyormuşum buraya. Hazır nemle birlikte 98 dereceye varan İstanbul sıcaklarını yaşıyorken, benimle aynı kaderi paylaşan insanlarındillerinden düşürmediği, akıllarından çıkaramadığı bir konu hakkında bir yazı yazayım dedim.

Bu nefret edilesi sıcaklarda insanların dilinden düşüremediği, akıllarından çıkaramadığı konu nedir sizce? Ne Bodrum’un serin suları, ne Marmaris’in uzun bacaklı turist kadınları -buradan pek emin olamadım-, ne gece gezmeleridir. Konu karpuz-peynir, yani dünyanın en güzel ikilisidir. Fakat ben şimdi sadece konunun karpuz kısmıyla ilgileneceğim.

Her aklı başında(?) insan gibi ben de karpuzu seviyorum -peynirle tercihimdir-. Fakat geçen gün resmen sırtımdan vuruldum. Her ne kadar bu üzücü olay direkt karpuzun işi olmasa da, dolaylı yoldan öyleydi. Ha karpuz, ha karpuzcu di mi yeğenim?

Karpuzu sevdiğim kadar karpuzcu amcaları da severdim. Onların karpuzlara“Pat pat” vurmasını, “Bu daha kelek, bunu alma bacım” demesini, samimiyetinivesaire.

Aslına bakarsanız, karpuz satan amcalarla daha önceden çok fazla birebir konuşmam olduğunu hatırlamıyorum. Daha çok tanık oldum, yanımdaki insanla konuşmalarına.

Ben o an nasıl karpuzların ışıltılı dünyalarına gömüldüysem, hiç olayın fiyat kısmına denk geldiğimi hatırlamıyorum. Cidden karpuz ne kadar olmalı, en azından ne kadar olmamalı bilmiyorum.

İşte yine bu gerekli bilgiyi bilmediğim bir gün, karpuz almam gerekti. Ben karpuz satıldığını gördüğüm kamyonun yanına gidip, karpuzlara sarılarak, “pat pat” diye sevmeye(?) başladım. Küçük küçük heyecanlar, minik minik şakalar..

Bu ışıltılı dünyada, karpuzcu amcaya dönerek -bir yandan da karpuzlar döverek sevilmeye devam edilir- “Bu olmuş ya, bu iyi ya, iyi iyi bu, di mi? Heheheh”demeye başladım. O da “Tabiiiiğğğ” diyerek, “Hatta keseyim de tadına bak”dedi. Ben de mutlulukla kabul ettim. Sevgili karpuzun tadına baktım. Şlspssşsms sesleriyle suyunu da yuttum karpuzun. Sonra o minik sevimli karpuza 10 milyon verdim.

BANA ON MİLYON DEDİ KARPUZCU AMCA.

HALBUKİ O BOYUTTAKİ BİR KARPUZ 1O MİLYON OLAMAZMIŞ. BENİ KANDIRMIŞ. BENİ KAZIKLAMIŞ. KARPUZCU AMCA BENİ KAZIKLAMIŞ GÖNÜL DOSTLARIM.

Bilemedim.

O karpuzdan yiyemedim.

çünkü komik olmak zorunda -hiç- değil

2011-07-14T15:52:00.001+03:00

Pollyanna hiç mi ayak serçe parmağını sehpanın kenarına vurmamış çok merak ediyorum.
Yüzümün yarısını İpana’yla fırçalayıp, haşladığım yumurtanın yarısını Dove’la yıkayarak sisteme kafa tutuyorum.
Hayatın draması, rondonun kremasını siker. Kimse kusura bakmasın.
En büyük hobim renkler ve zevkleri tartışmaktır.
Sen benim ilk göz ağrımsın. Umarım son olursun çünkü göz ağrısı çok fena. Başa falan vuruyor, çekilecek gibi değil.
Havada aşk kokusu var, burnumu tıkıyorum.
Serserim benim, deli dolu sevgilim. Kor gibi sıcak ya da sular gibi serin. Burdan serseri sevgilinin bir şofben olduğunu anlıyoruz.
Nerede çamaşır asan bir kadın görsem yanına yaklaşarak, “Şahsen ben sana inanmıyorum, arada kesin ip vardır” der, uzaklaşırım.
İntikam soğuk yenen bir yemek olduğuna göre, zeytinyağlı falan olmalı.
-Kayıp Balık Nemo’yu izlemiş miydin? Seni oradaki Dory’ye benzetiyorum -Ay hatırlayamıyorum ki nasıl bi’ şeydi o film?
Düşüncelerimin fotokopisini çekip sana veriyorum, aslı bende.

Beynim bedava.

madrugada

2011-07-12T16:27:00.001+03:00

İşte şu üçü. İşte suçlu bunlar!

Böyle güzel müzik yapmasınlar!

Sivert Hoyem denen herifin de sesi bu kadar güzel olmasın. İnsanın dinledikçe dinleyesi gelmesin.

Çok sinirliyim gönül dostlarım çok!

Madrugada-Honey Bee

Bensé

2011-07-06T16:46:00.001+03:00

Etrafımda fransızca şarkılara çok büyük sempatisi olan insanlarla beraber, bu şarkılara büyük bir önyargıyla yaklaşan insanlar da var.
Ve diğer yandan da, bu insanlar için doğmuş bir Bensé var. Bu adam Fransızca şarkılara sempatisi olanların nedeni, aynı zamanda önyargılı olanların da söz konusu önyargılarını ortadan kaldıracak biri.
Bensé - Quand je marche
İyi dinlemeler efendim.
Adamın sempatikliğine gelelim.

Çizdiklerim

2011-07-05T22:06:00.003+03:00

İmzamı kıskandınız itiraf edin. Aakljd. Neden bu kadar kötü lan? :(

dünya

2011-07-03T18:05:00.002+03:00

Şimdi size şu yaşadığımız dünyayı bir cümleyle özetleyeceğim. Ama öncesinde ufak bir hikayem var.

Babam eve girdi. Elinde bir kaç poşet vardı. Ev için alışveriş yapmış. Dolmalık biber, patlıcan, taze fasülye vesaire..
Anneme dönüp, “Bak bakalım fasülyeler güzel mi, seçebilmiş miyim bu sefer?” dedi.

Annem de eline bir tane taze fasülye aldı ve eskilerden günümüze kadar gelen taze fasülyenin iyi olup olmadığına yarayan o müthiş hareketi yaptı. “Kırt(?)” diye ses gelince -aklıma başka bir taze fasülyenin ortadan ikiye ayrılınca çıkardığı ses gelmedi- ,
“Aa bak güzelmiş, öğrenmişsin.” dedi.
Babam da anneme,
“Kilosu 6 milyon, parayı verince öğreniyorsun.” dedi.

Gelelim şu yaşadığımız dünyayı özetleyen cümleye. Tabi ki,
“Parayı verince öğreniyorsun.”
Bu.

tears coming home

2011-07-03T00:59:00.003+03:00

Bu gecenin en, en, en güzel yanı, güzel insan Tranquil tarafından "Sebastien Schuller" isimli müthiş insanla tanıştırılmam oldu.
Buyrun şarkının güzelliğine bakın:

Sebastien Schuller - Tears Coming Home
Bir de, Weeping Willow adlı şarkısı var, aslında o daha güzel ama ben bunu paylaştım.
MALIM çünkü ben.

Bir Gelenektir Bu Fotoğrafı ve Yazıyı Paylaşmak Benim İçin

2011-07-02T00:22:00.002+03:00

Hiç can yakmadım.kimseyi incitmedim.sıraların ön saflarında dolaşıp,kendimi göstermeye de çalışmadım.yalana yüz verip,itibar kazanmayı düşünmedim.devlet daierelerinde,meşin kolluklu memurların aşağılamalarıyla karşılaştığımda sesimi çıkarmadım.dolmuş kuyruğunda sırayı bozmadım,oğluma hep sevecen davrandım,komşular gürültü yaptığında duvarları yumruklamadım,vahşet haberlerinde kanal değiştirdim,sıkıldıkça şiir okudum,sergi dolaştım,güzel olanı insanda aradım,insana yakışmayan şeyleri elimden geldiğince reddettim.h,ç bir canlıyı öldürmedim.öldürmeyi aklımdan bile geçirmedim.ölümü de hiç düşünmedim.beni öldüreceklerini de aklımdan geçirmedim. ama öldürüldüler! yakarak öldürdüler.. Şimdi işte orada,yanan binanın bir köşesinde saçımdan bir tel,gömleğimden bir ip öylece duruyor ve belki de beni arıyor.onlar şu anda benden daha canlı.onlar en azından acı çekmediler,suyu ve üşümeyi özlemediler.duygusal,öyle değil mi?kömürleşmiş bir ceset kadar duygusal. Ölmeden biraz önce ,son bir gayretle dışarı bakıyorum.kapının önünde bağırıp çağıran,tekbir getiren insanlara.gladyatörlerine öldürme emri veren Neron sanki her biri.her birinin baş parmağı toprağı gösteriyor.hepsi birbirine " öldür" emri veriyor.öldürüyorlar bizi ve dışarıda portakal sarısı temmuz güneşi bizimle birlikte batıyor.nasıl kıskanıyorum onu,suya batıyor diye.aklıma deniz kıyısı akşamlarının yakamozları takılıyor.alacakları bir,beş,otuzbeş,otuzyedi can.hepsi bu.duman boğazımı yakıyor.içerisi ağustos ortasındaki"ölüdeniz"kıyılarından daha sıck ve daha ölü..bütün yaşantım yeniden gözümün önünden geçiyor.borç alıp ödeyemediğim Hüseyin'i düşünüyorum.kim ödeyecek?muz istedi birden canım.birazdan öleceğim ama canım muz uemek istiyor.idam mahkumlarına bile ölmeden önce son isteğini sorarlar,dışarıdaki cellatlar acaba sorarlar mı ne istediğimi? Tanrım çok sıcak!oğlumun sesi kulaklarımda,karım da ona kızıyor,babanı rahatsız etme diye.son bir kez sarılmayı ne çok isterdim..izin verirler mi acaba? Saçmalıyorum.. Gittiğim yerden dönüp,onları görebilecek miyim?onlar beni görmese de,ne yaptıklarını,benim için ne kadar gözyaşı döktüklerini izleyebilecek miyim?aman sende!onların ne kadar acı çektiklerini görmek mi?kalsın..her bekletinin korkutucu sürprizleri giderek ısınan bedenimi bile üşütüyor. Giordano Bruno da en az benim kadar acı çekmiştir herhalde. Onun da canı muz çekmiş midir?bakkaldan aldığım son sigaranın parasını vermiş miydim?eğer vermediysem çok ayıp olacak.. Bana birşey olmaz,diyordun.bak oldu işte.sonsuza dek yaşayacağını sanıyordun,oysa en sona sakladığın şiiri yazamadan,fotoğrafı çekemeden,türküyü söyleyemeden gidiyorsun işte.ölüm bu kadar basit miymiş? Tuhaf,artık duman da rahatsız etmez oldu.detşetli uykum var.sol bacağımdakı yanıkları da hissetmiyorum.iyi ama nereye gidiyorum ben,biz?daha yapacak o kadar çok işim var ki.. Neden bizi yaktılar?Behçet kurtuldu mu acaba?ya Asaf?Asım Ağabey?,Aziz Bey? Oğlum,sana bir kez sarılabilseydim keşke..nasıl kokuyorsun burnumda.minicikken ayaklarını ağzıma sokardın,kafama patilerinde vururdun..gözlerini çok özledim,şimdi yaşla dolacaklar..ağlayacaksın değil mi,baban için gözyaşı dökeceksin değil mi ?ama lütfen kinlenme yavrum,kin insana yakışmayan tek şeydir.unutma ki, bizleri bir yada birkaç insan öldürmedi,bizi öldüren orta çağ karanlığının ranta endekslendiği refah kaygısı.bunu da Allah'a sığınarak yaptılar.tetikte ol,ama sakın kinlenme.ne dersin,dışarıdakilere yalvarsam,seni bir kez gördükten sonra üzerime benzin döküp kendimi yakacağımı söylesem,seni bana gösterirler mi?seni çok özledim,çok şeyi özledim ama bir tek seni çok özledim.yaşamı özledim ve beni öldürüyorlar.yakıyorlar beni ve ellerim sana ulaşamayacak kadar karardı artık. Tanrım,çok sıcak.bir tek sıcak rahatsız ediyor artık.suyu,yağmuru özlüyorum..tepeleme kar yağsın istiyorum başımın üzerine..acı hissetmiyorum.ama çok sıcak.. Annenle tanıştığımızda da hava çok sıcaktı,biliyor musun? O zaman da suyu çok özlemiştim .yaşam,uç noktaların umarsız seçiciliğiyle dolu,istemin ve tercihin dışında da ölebiliyorsun işte..hem de yanarak.. yeter artık,ölüyorum.acı da duymuyorum.ama dışarıdakilere,beni yakanlara acıyorum,çocuklarına anlatacak birşeyleri olmadığı için,geçmişleri ve gelecekleri asla olmayacağı için,aynada kendilerini gördüklerinde kendi gözlerine bile bakamayacakları için acıyorum.zavalı kullanılmışlar,cahiller,inançsızlar ve.. Bu da gülünç bir teselli belki,ama şu anda yapabileceğim hiçbir şey yok. Hoşçakalın,sen de hoşçakal oğlum.

Mümtaz İdil/ Sivas Günlüğü 1997.

Ankara Seyahati

2011-07-01T22:52:00.005+03:00

Songs Ohia-Tigress

Evet Ankara'dan döndüm.

Ablam mezun oldu. Kendisini buradan da tebrik ediyorum.

Fakat! Şu dört günlük Ankara seyahati benim ağzıma sıçtı arkadaşlar. Gittiğim gün her şey güzeldi. Ertesi günün akşamı bir halsizlik başladı. Ardından burun akıntısı, ardından ateş, ardından saatlerce uyumalar. 11'de yattım ve ertesi gün 19'a kadar falan tuvalet haricinde yataktan kalkamadım. Bir de bir ara maillerime falan baktım. -Mailler önemlidir- Hayır bir de ablam o evden taşınacak artık. Hatta sadece o değil, ev tamamen boşaltılacak. Haliyle bir sürü eksik var. Mesela BUZDOLABI yok. Buzdolabı yok. Abi buzdolabı yok. Buzdolabı yani. Nasıl olmaz di mi? Olmayınca olmuyor işte.

Bir de ben burnumu deldirmiştim. Akan burnu sıkarak, hümkürerek "HFÜMS HFÜMS!!" diyerek silememek ne büyük acıdır bilir misiniz? Çok büyük acıdır arkadaşlar, çok büyük. Sümük beyle akıyor şakır şakır burundan, adeta beyniniz erimiş burnunuzdan akıyor hatta. Ama siz sadece nazikçe burun deliğinin altından peçeteyle siliyorsunuz. HÜMKÜREMEDEN.

Yani demem o ki sevgili izleyicilerim, gerçekten büyük zorluklar çektim. Sabah kalktığımda yattığım yerin, kaloriferden sızan suyla ıslanması mı dersiniz, çorapla ıslak zemine basıp giyecek çorap bulamamak mı dersiniz -her şey bavullarda tıkış pıkış-, çok muz yiyip ishal olmak mı dersiniz, üstüne geçsin diye şeftali suyu içip kabıza yaklaşmak mı dersiniz, gece üste örtecek battaniye bile yok diye tir tir üşümek, bacakları boğazınıza kadar çekmek mi dersiniz.

Daha fazla acındırmadan gideyim zira aybetmiş olacağım. Çünkü şu an İstanbul'dan, güzel odamdan, sıcacık yatağımdan, yımışacık yorganımdan yazıyorum sizlere. Arkada da şu üstteki müzik çalıyor. Hayat bana güzel. Ama bu şarkı ağzıma sıçmasaydı daha güzel olabilirdi. Olsun, hayat yine de bana güzel. Bir de burnum akmasaydı iyiydi. Olsun. Hayat ba.. Tamam.

Güzeller güzeli

2011-06-27T15:27:00.002+03:00

Ay ben sizle çok güzel bir şarkı paylaşacağım! Parmaklarınızı yiyece.. yok bu o değildi.
Çok seveceksiniz lan.
Bak eminim.
Hadi dinleyin:
Ane Brun & Madrugada - Lift Me

gök

2011-06-27T12:53:00.000+03:00

Burayı özledim.
Ve sanırım artık burada eskisi gibi yazacağım. Her gün benim başımdan geçen olayları dinlemek zorunda kalacaksınız ama bu açığı paylaştığım güzel şarkılarla kapatacağım efendim.
Artık twitterımı da kapattım. 8.900 izleyiciye elveda dedim.
Dönüşüm muhteşem olmadı ama olsun ehe mehe.
Öperim hepinizi.

Bu yazıyı beş-altı sene önce yazmış olsaydım başlığı muhtemelen "Evde Tek Başına" olurdu

2011-05-31T15:55:00.000+03:00

Biraz önce, “Ben neden blog için uzun sayılabilir yazılar yazmıyorum artık lan?” diye düşündüm. Sonra, finalden sonra hiç okula gitmediğim, okula gitmemeyi bırak hiç dışarı çıkmadığım aklıma geldi.

Dışarı çıkmıyorum çünkü, en büyük neden olarak gösterebileceğim bir “parasızlık” hali yaşıyorum. Aslında benim için şu an dışarı çıkıp istediğim yerlere gitmek çok kolay. Çünkü akbillim var. -Bu arada ben akbili uzun zamandır “akpil” sanıyordum, daha yeni öğrendim bunu da söylemeden geçmeyeyim çünkü son derece önemli bir bilgiydi(?)- Akbil demek, hayat kurtarıcı demek. Akbil demek, fakirsin makirsin ama seni seviyorum, hadi bugün bendensin bebeğim! demek. Akbil demek,oyşş sen ne güzel bi’ şeysin demek. Şu anda, akbile karşı bütün duygu yoğunluklarımı en üst seviyede yaşıyorum. Yanımda olsa öpeceğim ama çantama ulaşmak, içinde akbili aramak takdir edersiniz ki hiç de kolay olmayan bir görev. Kısacası, herhangi bir yere gidip, bir şekilde karın doyurmak, bir şeyler içmek son derece kolay fakat ben tanrının bana bahşettiği üşengeçliğin doruklarındayım.

Evde tek oluyorum kaç gündür ve neredeyse her ihtiyacımı yatağın, hatta yorganın içinde karşılaşıyorum. Yemek yemek, çizim yapmak, köpeğimle oynamak, müzik dinlemek, kitap okumak vesaire vesaire.. Elimde olsa tuvaletimi de burada yapacağım fakat! Fakatın devamını benim getirmeme gerek bile yok zira o ne lan öyle?

Kısacası dostlarım, pek de bu dışarı çıkmamı, bir kendime gelmemi engelleyen üşengeçliğimden şikayetçiymişim gibi durmadığımın farkındayım. Fakat içten içe sıkılmaya başladım.

Ayrıca, evden çıkmayınca da yazacak bir şeyler bulunabiliyormuş. Ancak sıkıcı, iç karartıcı, efendime söyleyeyim “İyi de bundan banane lan?” tepkisinin verilmesinin son derece yerinde olacağı yazılar oluyormuş.

Hoşçakalın.

karikatür

2011-05-27T19:53:00.000+03:00

İşte otobüste bir şeyler çizdim.
Ama baloncuklar boş. Var mı aklınıza gelen bir diyalog? :)

Biz bugün ne yaptık böyle dostlar?

2011-05-20T22:57:00.002+03:00

Size bugünkü yolculuğumuzu aktarmak istiyorum.
Minibüs'le Aksaray, ardından,
metroyla Davutpaşa, ardından,
otobüsle Mecidiyeköy, ardından,
otobüsle Kartal, ardından,
minibüsle Kadıköy, ardından,
vapurla Beşiktaş, ardından,
otobüsle Taksim, ardından,
otobüsle Yeşılpınar.
Ve bu yolculukların arasında her hangi bir şey yapmadık Pelin'le. O araçtan inip diğerine bindik. Tek amacımız yolculuktu yani akjshkjdh. Ama eğlendik mi eğlendik.
O Kartal ne alaka ya diyorsanız da, bindiğimiz otobüsün nereye gittiğini bilmiyorduk, bir baktık karşıya geçiyoruz köprüden alkjaklsj

hum hım

2011-05-20T21:24:00.001+03:00

Ama çok eğlendim ne yapayım alkalkjal

mim

2011-05-20T21:23:00.000+03:00

Merhabalar efendim. Sevgili Mr. E beni mimlemiş.
Kendisine sonsuz teşekkürlerimi burdan da iletiyorum :)

Mim konusu ise, Eğer bir zaman tüneli olsaydı -geçmişten ya da gelecekten- hangi zamana gitmeyi, kimi, hangi olayı görmek isterdiniz?

Bu sizin yaşadığınız - yaşamadığınız (Kendi unutamadığınız, keşke o anı tekrar yaşasam dediğiniz veya tarihte görmek istediğiniz bir olay vs...) Tanıdığınız ya da tanımadığınız görmeyi istediğiniz kişi olabilir… miş.

Ben çok fazla uzatmayacağım sanırım. Zira bir an var görmüş olmak istediğim.

Babaannem çocukken Atatürk'e mektup vermiş. Konuyu, aralarında geçen muhabbeti pek fazla bilmiyorum. Zira çok eski zamanda gerçekleşen bir olay. İkisini uzaktan seyredebilmek isterdim. Bir de İrlanda'nın herhangi bir "lale devri" tadındaki dönemini görebilmek. Hım hım. Sanırım bu kadar. :)

Lütfen mimi isteyen alsın. Herkes yapsın. Ehe.

2011-05-15T23:36:00.001+03:00

Çok fotoğrafsız kalmış blogum la.

hareketli hayatımdan kesitler

2011-05-15T22:05:00.000+03:00

Öncelikle bu başlığın sadece boşluk dordurmak amacıyla yazıldığını, hiç bir gerçekçiliğinin bulunmadığını söylemem gerek. Zira, zerre kadar hareketli bir hayata sahip değilim.

Dün, uyandıktan sonra markete gidecektim haliyle, gazete falan alacaktım. Sevgili köpeğim Püskül uyandırdı beni. Bir anda üzerime atlıyor ve sümüklü burnuyla kafama dokunuyor sevgili izleyiciler. Hoş değil, demeyeceğim. Olabilecek en hoş şey falan benim için. Neyse baktık hava çok güzel. Mikail abi insafa gelmiş bir el atmış şu canına yandığımın havalarına. İki güneş aşmış, iki kuş cıvıltısı falan. E güzel tabi. Neden Püskül de dışarı çıkıp kelebekler gibi uçuşmasın, etrafta koşup oynamasın, vikvik havlamasın -köpeğim vikvik diye havlar-. NEDEN?

Çünkü tasmasını kaybetmişiz lan. E çok sakin duran bir köpek de değil. En azından dışarda. Evde olabildiğince sakin ama dışarı saldığında bir ejderhaya, efendime söyleyeyim adeta bir tazmanya canavarına dönüşüyor.

Ama yine de ben dışarı çıkarmak zorundaydım ve tasmasız çıktık dışarı Dubai Prensesi Püskül’le. Başlarda her şey yolunda gitti. Uzaklaşıyor, gel diyorum hemen dönüp yanıma geliyor falan. Sonra ben markete gitmek için yolun karşısına geçtim. O da geldi. Tam o anda bir araba önümüze park etti. Bu şapşal da deli gibi korkup yolun karşısına koştu tekrar. Orada duran araba da hareket edince bu tekrar yolun karşısında geçti. Sonra orda duran araba da.. Yok lan daha yok araba falan. Orada kaldı işte. Neyse ben girdim markete. Çıktım baktım Püskül yok.

Marketin yanındaki küçük çocuklar da bana:

“ABLA KÖPEK ŞURAYA DOĞRU KOŞTU. GİT HEMEN AL BENCE ÇÜNKÜ ÇOCUKLAR KOVALIYODU ÇALARLAR VALLA ONU” dedi. Ve ne oldu?

Başımdan aşağı kaynar sular, telaşın neden olduğu ter damlacıklarıyla döküldü.

Hemen koştum. Parka gitmiştir diye düşündüm. Göremedim. Etraftaki insanlara sormaya başladım:

“Burada siyah küçük bir köpek gördünüz mü? Öyle mi peki.”

“Burada siyah küçük bir köpek gördünÜZ MÜ YA? Öyle mi peki teşekkürler.”

“YA BURDA SİYAH KÜÇÜK BİR KÖPEK GÖRDÜNÜZ MÜ. HASS.. AMA YA!”

Hasss.. kısmını tırnak işaretinin dışarısına da alabiliriz. Zira kadınlara hassiktir demedim. Diyemedim dostlarım.

İşte böyle. Sonuç olarak. Dubai Prensesi çişini falan yapmış, bir güzel gezmiş dolaşmış. Sonra eve gitmiş kendi.

Ben de mal mal onu arıyorum.

negatif enerji em

2011-05-09T22:03:00.001+03:00

Selamlar sevgili izleyiciler ve izlemeyip de okuyucular.

Şey anlatacağım ben. "Anne olmak". Geç mi kaldım acaba diyorum, anneler günü geçti ya. Sonra "Ağaoğlu" nun reklamını hatırlıyorum. "BİZCE BUGÜN ANNELER GÜNÜ DEĞİL, HER GÜN ANNELER GÜNÜ BİKBİKBİK". Tezata gelir misin. Bugün değil ama her gün? Evet Ağaoğlu'cum. Neyse.

Geçen annemle konuşuyoruz. Boynunda bir kolye var. Kolyenin ucu taşlı. Eğer kolyeyi düz, yani doğru şekilde takarsa kolyenin ucundaki taş annemin tenine değmiyor. Ters takarsa değiyor. Ama ters takarsa da taş görünmüyor, taşın konduğu gümüş oyuk görünüyor sadece. Ona rağmen annem ters takmış. Neden? Çünkü eşeğin zikinden dolayı değil efendim zira bokunu çıkarmak istemiyorum.

Nedeni şu. Annem dedi ki:

"Eğer taş tenine değmezse hiç bir anlamı kalmıyormuş."

"Hııım" dedim. "Peki değerse?"

"Negatif enerjini alıyor." dedi. Ben de "AAy şekerim! Senin negatif enerjini sadece ben alabilirim!" dedim ve ellerimi uzattım. "Uzat ellerini uzat" diye de devam ettim. Ellerimi anneme uzatıp ellerini tuttum. "Ver bakayım negatif enerjini" dedim.

Annelik içgüdüsüyle, negatif hiç bir şeyin bende toplanmasını istemediği için, bir anda:

"Ay vermeeeeeeeeeeeeem" dedi. "Negatif enerji sende toplanmasın"

YA YERİM OLDU MU?

orfeas

2011-05-09T20:08:00.002+03:00

İstedim ki siz de BÖYLE şarkıları dinleyip bi' tuhaf olun. Ne bileyim biraz içiniz burkulsun efendime söyleyim, biraz üzülün, kötü olun. Bazen gerekli böyle şeyler.

winter time

2011-05-07T23:33:00.003+03:00

Günün şarkısı.

siz göremeseniz de biz güneşi gördük

2011-05-06T20:44:00.000+03:00

Bugün Kemal kankim -aklsjwek- le buluştuk. Yine fotoğraf çektik. Yine yemek yedik. Yine mısır yedik. Yine tavla oynadık. Yine oyunu ben aldım. Hatta bu sefer mars ettim. Yine yürüdük. Yine oturduk. Yine çimenler. Yine yeşillik. Gelmeyen baharı zorla getirttik biz. Doğmayan güneşi doğurduk. Oh. Çok da güzel oldu.

Şimdi sadece gözüm önüme geldi diye bana emo falan derseniz ben öyle üzülür öyle üzülürüm ki, gözyaşlarım içime içime akar gider.

sevgili günlük tadında

2011-05-05T19:38:00.000+03:00

Ben her günün sabahına “Bu benim hayatımın en kötü sabahıydı!” diyorum. Zira hayatımın bütün sabahları adeta bu konuda sidik yarıştırıyor. Sanırsın ki Bahtsız Bedevi’nin beşik kertmesi olan kutup ayısı gelmiş İstanbul’da bulmuş beni. Hoş değil arkadaşlar. Üzülüyorum.

Mesela dün sabah, evden çıkıp yağmurda minibüs durağına yürüdüm. Yaklaşık 15 dakika. Minibüse bindim, tam parayı uzatacağım, baktım cüzdan yok. Haliyle indim aşağı eve yürüdüm. Yoldan geçen arabalar adeta anlaşmışlar. “.mına koyacaz Gökçe başgaaaan!!” dercesine beni ıslattılar.

Burayı geçiyorum. Sonra Havalimanı diye bindiğim metro, otogarda durup,“Sayın yolcularımız, aracımız esenlere gidecektir. Aracımız.. Esenler’e gidecektir.” Haydaa, in aktarma yap. Sonra ne yap? Tabi ki derse geç kal.

Bugün de şu oldu:

Okula geldim. Burcu’nun gözleri bozuk lens kullanmaya başladı. Yanlış mı takmış lensi, takamamış mı bilmiyoruz, bir takım bir şeyler olmuş. Lens kızın gözünün üst kısmında duruyor. Oynatamıyor da. Dedik revire gidelim bari. Kıçımız dona dona Sanat-Tasarım Fakültesi’ne yürüdük.

Burayı da atlıyorum.

Kızın tekine orda serum takmışlar. Tuvalete gidecekmiş, tek de gidemiyor. Doktor benden rica etti. Ben de tabi olur dedim, tuttum kızın serumunu tuvalete gittik. Girdi tuvalete. Ben de hemen tuvaletin kapısında onu bekliyorum. Kolum tuvalette ama. Kızın tuvaletini yaptığı yerde yani. Kolumu soktum kapıdan. Öyle saçma bir durumdaydık. Neyse kız çıktı dışarı. Serumun iğnesi kaymış. E kan akıyor. E KAN AKIYOR YANİ. BENİ KAN TUTUYOR. Hoş değil. Bir fena oldum, tanrım bir fena oldum. Tansiyonum düştü resmen. Serumu bırakamıyorum da. Bıraksam kız gidecek, bırakmasam ben.

Yoruldum yazmaktan, iyakşamlar.

Apartmanda yatan ölü teyze.

2011-05-03T22:15:00.000+03:00

Toplaşın bir şey anlatacağım.

Bir yaz günü, 5 katlı bir apartmanın 4. katına çıkmak için kapıdan giriyorum. Merdivenleri çıkıyorum. Apartman çok güneş alan bir yerde olmadığı için içerisi de haliyle aydınlanmıyor, üstelik kat lambaları da çalışmıyor. Zar zor 2. kata geliyorum. Ve daha sonra da 3. Bu kata çıkan basamaklar bitiyor, katın koridorunda adımımı atıyorum ve atar atmaz! Atar atmaz! Tanrııııım! Yerde bir insan yatıyor. Yüzüstü. Tamamen hareketsiz. Tek bir ses bile yok. Haliyle Yusuf’larımı da yanıma alıp “Ne yapacaz olum ne yapacaz!? Bu ne lan napacam ben, ölmüş mü bu?! Ölü mü bu, ceset mi bu?!” diye cevapsız kalacak sorularımı sormaktan ve soğuk soğuk ter dökmekten zerre çekinmiyorum.

Yerde hareketsiz yatan insanın etrafında bir kaç tur atıyorum. Kadın yaşıyor olsa ve ölmemek için son yarım saati falan olsa, atmış olmaktan pişman olacağım turlar bunlar. Fakat o an onu akıl edemiyoruz. -Yusuf’larla ben- Eğilip cesete(!)(?) bakıyorum. Yaşlı bir kadın. Tam “Ne yapacaz lan, ne yapacaz?!” diye cevapsız sorular sormaya başlayacakken, ölü sandığım yaşlı teyze ani bir hareketle doğruluyor.Korkudan, 3.5 da neymiş 33333333333.5 falan atıyorum. “Yat sen yat yat yat!” diyesim geliyor. “Ölmüş de hortlamış” gibi süpersonik saçma olan bir düşünce, o an bana evrenin en mantıklı ve doğru düşüncesiymiş gibi geliyor.

İrkiliyorum haliyle. Bir adım geriye atıyorum kendimi. “Ölmüş de hortlamış” düşüncesi yavaş yavaş bana saçma gelmeye başlayınca “SENİN OLAYIN NEDİR TEYZECİM, SENİN AMACIN NEDİR, ZORUN NEDİR, NASIL BİR KAFADASIN TEYZECİM, NE YAPIYORSUN TEYZECİM, BANA YAZIK DEĞİL Mİ TEYZECİM, KORKUDAN ÇİŞİM GELDİ BE TEYZECİM, TUVALET NE TARAFTA TEYZECİM?” diye içimden konuşmaya başlıyorum. Zira hala tutukluk var. Tutukluk geçince, bu düşüncelerin mantıklı olanları eleyip teyzeye yöneltiyorum.

Açıklaması şu:

“Yavrum benim bikbikbikbikbik hastalığım var. Çok terliyorum. Çok bunalıyorum. Havalar da çok sıcak. Serinliyorum böyle ben.”

Evet. Serinliyormuş. Teyzecim ben sen serinleyecen diye 35 tane Yusuf’u arkadaş edinmek zorunda mıyım ama ya?

Kim isterdi böyle olsun.

2011-04-25T18:01:00.000+03:00

Benim için iğrenç olmayan fakat çoğu kişinin okuyunca “Iyy kıza bak neyi anlatıyor yeaa” diyeceği bir anımı anlatmak için kendimi hazır hissediyorum sevgili izleyiciler.

Zamanını hatırlamıyorum, 3 ay önce olsun hadi.

3 ay önce Bursa’da yaşayan halamları ziyarete gitmiştik. Yola çıkmadan önce ve yol esnasında abur-cubur olayını abartmıştım. Abartmayı bile abartmıştım o derece. Haliyle midemi bozdum.

Gece oldu. Saat 2 oldu, 3 oldu. Sürekli tuvalete çıktım. Çünkü ishal olmuştum. O gece gözüme uyku girmedi. Lan tam yatıyorum, hah diyorum gittim ben uyuyacağım, tak tuvaletim geliyor. Bu yaklaşık 10 kez tekrarlandı. 11. girişimde tuvalete, hakikaten inanılmaz uykum vardı.

Oturdum klozete. Baktım lavabo tam klozetin yanında. Tuvaletimi de yapıyorum yapıyorum, bitmiyor. Dedim bu bitecek gibi de değil, en iyisi kafamı yaslayayım 2 dakika lavabonun taşına. Öyle yasladım. İşte o hesapladığım 2 dakika biraz uzamış. Benim içim geçmiş. Sonra uyumuşum. Falan filan.

Bu da böyle bir anımdır.

Şimdi blogumu takip etmeyi bırakabilirsiniz, hak veririm.

The tide pulls from the moon.

2011-04-24T01:32:00.001+03:00

Alın size şarkı.
TIK.

Bazı Twitler Bölüm 2

2011-04-23T19:32:00.000+03:00

Bu dünyada, yerdeki ütü fişinin üstüne basmak diye bir acı var sevgili Pollyanna. Bunları görmemezlikten gelerek ölümüne aybediyosun.
Aldığım yeni tişörtü beğenmeyince velveleye verdim. O kullansın bari.
Gerçekçi tekerleme: -Kara kedi nerede? -Ağaca çıktı -Ağaç nerede? -Balta kesti -Balta nerede? -Suya düştü. -Su nerede? -E ebenin amı ama.
Ben ilkokulluya ilkokullu demem montunu sırt çantasının üstüne giymedikçe.
Bir berber bir berbere... Hoş değil.
Üzüm üzüme, bir berber bir berbere, boyu boyuna, huyu huyuna, sonra hepsi uşağa.
Bir baltaya sap olmaktan daha büyük hedeflerim var. Balta ne lan, sap ne.
Diş macunu bitince ortasından makasla kesip, diş fırçasını içine sokup son kalan macunları da kullanacak kadar tasarruflu insanları severim.
Arkadaşına “Bir tur versene.” diyip bütün mahalleyi bisikletle dolaşmaktı çocuk olmak.
Çocuk olmak bazen de, saklambaç oynarken ebe olduğunda "birikiüjdörtbeşsekidişewlfdoksandokuzyüz" diye saymaktı.
Kelin merhemi olsa hemen alıp başına sürmez. Önce bir bakar ne merhemi bu diye. Kel diye gerizekalı da değil ya adam.
Üzerinde koca koca "Ateşle yaklaşmayın" yazan tüp kamyonundan, elinde sigarayla tüp çıkarmaya çalışan abim. Abim?
Kıçımızla dağları devirebiliyoruz. Bir oh çeksek de yıkılıyorlar. Dağları daha güçlü bilirdim.
Adalet yoksunu bünyelerini, Avrupa’nın en büyük adalet sarayını yaparak tatmin etmeye çalışıyorlar.
Nemli saçlarına, nefes nefesine, şu çırılçıplak kıvrılan beline, cebine kondom.
Çökertmeden çıktım da Halil’im o yüzden yazamadım kusura bakma olur mu canım.
Seni sordum dalgalara, martılara, sandallara diyen ablam, sen kime sorsan söylerler olayını çok yanlış anlamışsın canım ablam.
Eğer çerez kasesinde kavrulmuş mısır arıyorsanız, o 5x5 boyutlarındaki kase 25x25 olmaya mahkumdur.
Evrenin sonsuz olduğunu düşünmek çok saçma geliyor. Sonu varsa da, “Ne var sonunda yani duvar mı örmüşler?” diye düşünmeden edemiyorum.
“Bu ışık neden açık, gündüz daha” dedikten sonra, ışığı kapatıp, perdeleri sonuna kadar açan insana anne denir.
-Şoför bey şurdan bi öğrenci alır mısınız? -Ne alması ne vermesi ne diyosun sen burası seks otobüsü değil in aşağı!
Sağ gösterip sol vurmak o kadar klişe bir olay haline geldi ki şu dünyada, artık biri sağ gösterip sağ vurduğunda şaşırıyoruz.
Kimse ağzındaki baklayı çıkarmasın. Doğru düzgün yesin herkes yemeğini.
-Bir gün bir çılgınlık edip seni sevdiğimi söyles.. -Ay ben gülerim.
Hani "Şu hırkayı asmadan önce bir silkeyim" dersin de fermuarı çarpar ya elinin kemiğine. Bana gelen sana gelsin sevgili fermuar.
"Firar serbest bende istemeyen çeker gider" diyen Hande Yener şarkısına "Bhen onu déqL o bhni qhybédér" diye devam etse kimse yadırgamaz.
"Bu işler nasıl işler?" sorusuna "Nejat İşler" cevabını verip, ortamdan dayak yemeden kaçabilecek kadar kıvrak bir zekaya sahibim.
Algida seçicilik: "Acaba magnum gold mu alsam, yoksa böğürtlenli mi? Ay cornetto da var."
"Minareden at beni, in aşağı tut beni" diyen insandakı maceraperestliğin %40'ı yeter bana. Hadi 30'u olsun. Lan %5'i bile yeter.
Elimdeki yağı çıkarmak için zeytinyağlı sıvı sabun kullanıyorum. İşte bunlar hayatımda hep çelişki, hep karmaşa.

Bu da böyle bir anımdı, görüşürüz. Ehe mehe.

Hayat enerjim emilmiş. Pollyanna tarafından.

2011-04-22T18:50:00.001+03:00

Okulda bir hoca var.

Bundan önceki hayatında Pollyanna olduğunu düşünüyorum. Ayrıca, diğer hayatının bitmiş olmasına rağmen, hala üzerinde etkisini olduğunu düşünüyorum. Çünkü bir insan her saniye :))))))))))) modunda olamaz. Olmasın. Oluyorsa da hiç kusura bakmasın, ben o insana yapmacık derim. Yalancı derim. Ya göründüğün gibi ol ya olduğun gibi görün derim.

Neyse tanıtım kısmını uzatmayacağım. Geçen sınıfta müthiş sıkıcı bir ders işliyoruz. Ben şu ehliyet kurslarında masalar olur ya, bir kolunu koyabileceğin yer vardır, kıç kadardır, hah işte o sırada oturmuşum. Kafamı koymuşum kolumun üstüne. Böyle salya akıta akıta gözlerimi açık tutmaya çalışıyorum.

O anda bir ses duydum. Aman tanrım! Bu pek sevgili Pollyanna olmalıydı!

“Ne kadar şanslısınız arkadaşlar.. Sınıfınızın manzarası ne kadar güzel.. Şu ağacın dalında açan küçük çiçeğe bakın.. Arkadaki gökyüzünün görüntüsüne, çimenlere bakın.. Nasıl da güzeller.. Yeşil yeşil.. Bikbikbikbik..”

Ay yok artık yani. Ay yok artık.

Tamam güzel müzel de, öyle müthiş bir abartış, öyle müthiş yapmacık bir ses tonu yok arkadaş. Sinirlendim.

Kafamı yavaşça kaldırdım. Arkamı dönüp, tek gözümü hafifçe aralayarak camdan baktım.

Ve:

“Ne var ki burda ya, taş var toprak var.” deyip salya akıtmaya devam ettim.

Şu da şarkımız:

Morcheeba - Undress Me Now

Geleneksel Pelin Tatili

2011-04-21T10:18:00.000+03:00

Hani ben, 1 gün daha gitmezsem hazırlıkta kalıyorum demiştim ya.

Dün devamsızlıkları yayınlamışlar benimki 60 gözüküyor. Hatta Pelininki de. Halbuki biz 70'i geçtiğimizden emindik.

Fakültede çok kalacak olan olduğu için devamsızlıkların bir kısmını silmişler.

Çok sevindik tabi. Bi' de nasıl arsızlaşmışsak artık, ikimiz de aynı anda şöyle bir tepki verdik:

"OHA DEVAMSIZLIĞIM 60 MIŞ YARIN GELMİYOROOOM"

Tabi ki artık gitmemezlik yapamazdık. Ama gelin görün ki, ben bu postu evimde, odamda yazıyorum. Okula gitmemişim.

Pelin'le sabah mesajlaştık, öğleden sonra gideriz dedik. Şimdi bana şöyle bir mesaj atmış:

"Bırak ya gitmeyelim. Bugünü kendimize tatill ilan ediyorum. Geleneksel Pelin tatili."

Akadhawf.

Ben de hayır gideceğiz kalk hazırlan dedim.

Sonuç olarak ben okula gidizliyorum genşler görüşürüz.

Thievery Corporation - The The Shining Path

Bu da şarkımız.

BAŞLIĞI EN SON YAZDIM. CAPSLOCK HALA AÇIKMIŞ.

2011-04-18T21:44:00.000+03:00

Bir de bu aşağıda yazdığım yazıdaki olay sırasında, öyle bir şey yapmaya hakları olmadığını yani yok yazamayacaklarını düşündüğüm için, Pelin de "Gökçe kalıcaz ya kalıcaz anlamıyosun galiba gitme lüksümüz yok bikbikbikbik" deyince sürekli okulda sinirli sinirli şöyle dolaşıyordum.

"YA TAMAM ANLADIM YOK YAZACAKLAR. AMA NEREYE YAZACAKLAR KIZIM NEREYE YAZACAKLAR. YOKLAMA 5 SAAT ALINIYO Bİ GÜNDE. 2.5 TAN SONRA YOKLAMA ALAMAZLAR. HADİ ALDILAR NEREYE YAZACAKLAR LAN. ALNIMA MI YAZACAKLAR? GÖTÜME Mİ YAZACAKLAR PELİN KALK GİDELİM PELİİN"

AMA YEMEDİ KALDIK TABİ. CAPSLOCK DA AÇIK KALMIŞ.

2 kişiyiz.

2011-04-18T21:25:00.002+03:00

Merhabalar efendim.

Bugün bir takım bir şeyler oldu okulda. Anlatayım dedim.
Şimdi ben okul açıldığından beri çok devamsızlık yapıyordum. Daha doğrusu yapıyorduk, Pelin'le. O bana "Yavrum bugün okula gitmiyoruz" diye mesaj atıyordu, benim alarmımı kurduğum saatte. Ben de o an uyanıp, mesajı görüp, bazen cevap vermeden, bazen de "Tamam cınıms" tarzında cevaplar vererek, başımı yastığa gömüp uyuyordum. Bu durum kış mevsimi boyunca düzenli aralıklarla devam etti. Bir hafta boyunca hafta içi her gün dersimin olmasına rağmen, 2 gün okula gittiğimi ve o bir haftada 5 gün tatil yaptığımı hatırlıyorum. Haliyle bunun sonuçları hoş olmadı. Peki pişman oldum mu?
Açıkçası, havalar çok güzel olduğunda, millet derse girmeyince falan filan, ölümüne pişman oluyorum. Daha doğrusu oluyorum sanıyordum. Ama hayır lan, olmuyormuşum. Çünkü ben bütün kış uyudum. UYUDUM. Uyumaktan güzel daha ne olabilir ki? Üstelik bütün öğrenciler, götümüzü donduran o soğuklarda Davutpaşa Kampüsüne gitmek için dağa çıkarken. Evet onlar o soğukta tir tir titrerken, ben sıcacık yatağımda prensesler gibi uyuyordum. Bu yüzden pişman olmadığıma karar verdim. Yine olsa yine yapardım.

Diye düşünürken, bugün şöyle bir şey oldu.
Son 2 saatlik derste, sınıfa bir öğrenci girip, ders çıkışı saat 2.45' te ek ders olacağını ve yoklama alınacağını söyledi.
Yoklama alınması da nesiydi?
Bizim okulda bulunmamız gereken saatler 9.30-2.30 arasıydı ve onun dışında yoklama alınamazdı.
Bana göre.
Hemen sekreterliğe çıktım. Koridorda yürürken bir kaç öğretmene rastlayıp durumu anlattım. "Bizi yok yazabilirler m? Yoklama alsalar da nereye yok yazacaklar ki? Böyle saçma şey mi olur? Buna hakları var mı?" vsvs. Evet hakları yokmuş. Ama isterlerse yaparlarmış. Gidip konuşursak yüz-göz olurmuşuz iş uzarmışmışmışmışmış.
Ordan çıkıp aşağı indik. Sınıftan 6-7 kişi hocayı kantinde bekliyordu. O sırada bir adamın bizim sınıfa girdiğini gördük. Biz de koştuk peşinden. İçeri girip "2 kişi misiniz?" dedi. "Evet ama arkadaşlar kantinde bir çağıralım " dedik. İzin vermedi. Ona rağmen Pelin 2 dakikada mesaj attı birine. Ama hoca onları sınıfa almadı.
Sonra biz öyle 3 kişi ders işledik. Daha doğrusu hoca Pelin'den bir parça okumasını istedi kitaptan, Pelin de okumak istemiyorum Gökçe okusun deyince, 3 parçayı da ben okudum. Hoca da yoklama alıp sınıftan çıktı.

İlk defa herkes yok yazılırken Pelin'le ben var yazıldık. İnanılır gibi değil. Gerçi nereye var yazıldığımızı bilmiyoruz ama olsun ahahah.

1 gün daha okulda gitmezsek, kalıyoruz. Hazırlığı tekrar okuduğunu düşünsene. Ölüm. Ama kalmayacağım artık. Artık her gün okul yolu. Davutpaşa yolu. Kampüs yolu.

Elliott Smith - Angeles
Bu da şarkımız.
Hoşkalın.

smoke

2011-04-12T16:43:00.005+03:00

Sizle, son zamanlarda en beğendiğim şarkılardan birini paylaşmak istiyorum. Özellikle 2. dakikadan sonrası of diyorum.
Hoşçakalın.
Moddi - Smoke

Ha bir de A Sense of Grey ve Littlejune
diye şarkısı var onları da dinleyin bence.

Bazı twitler.

2011-04-09T03:24:00.000+03:00

Şimdi ben bu aralar, uzun uzun yazılar yazacak kadar hayalgücüne sahip değilim ya, o yüzden kolaya kaçıp bir kaç twitimi yayınlamaya karar verdim. Öyle işte. Buyrunuz efem.

Bir aslan miyav deyince minik fare değil, kedi kükremiş. "Repliğimi çaldın piç!" diye. Yanlış bilgilendiriliyoruz yazık günah.
Azimle sıçan, azmini çok yanlış yerlerde kullanıyor demektir.
-Bugün orda da cumartesi mi?-Hayır. -Sen de beni benim kadar özledin mi?-Hayır. -Sende farklı mı zaman? -Hayır-Peki se.. -Zorlama Feridun.
Tuvaletimi yaparken ölsem, götüm açık giderim.
Benjamin Buttonu güzel değil mavinin ya. Başka bi' tonuna bak.
Hayatın draması rondonun kremasını siker. Kimse kusura bakmasın.
Bazı tencerelerin, kapaklarını bulmaları için yuvarlanmaları yeterli olmuyor.
Bu iş kafama yattı desem, bir anne çıkıp "Kalk yerine yat yavrum." der.
En kötüsü, dünün pişmanlığıyla yarının kaygısını bugünde yaşamak.
-Şimdi sen gidiyorsun ya.. -Evet? -Sana gitme demeyeceğim. -Karıştırdın. -Herkes bana benzeyecek. -Oho bu hepten uçtu. -Lavinya'm?
Sürmeyi gözümüze sürmemize ironi denir.
"Bunu mu demek istediniz?" -Evet onu demek istedim ama ben gerizekalıyım, diyemedim. Düştüm bir de sen vur google.
Kendimi kendimden çıkarsam sıfır kalmazmış. Beş mi kalır lan? Yedi mi kalır?
'Doğruluk mu cesaretlik mi' oyunu demek, “Donun ne renk?” sorusu ve “Git Mahmut’u öp” cümlesi demekti. Hepsi buydu.
Ağlanacak halimize gülüyoruz. Zaman geçtikçe de gülünecek hallerimiz için ağladığımızı farkediyoruz. Durum eşitleniyor.
Şüphesiz ki tanrı tünelleri ve zemin katları, dinlediğimiz şarkının en sevdiğimiz bölümüne denk gelip, şarkıyı bok etsinler diye yarattı.
Portakalı soyup başucumuza koymadan da gayet tabii bir yalan uydurabiliyoruz.

Şarkı paylaşmadan gider miyim aybediyonuz:
Hard Fi - Move on Now
Hoşkalın.

Ben çok küfür yedim.

2011-03-31T19:51:00.000+03:00

Şimdi biz Pelin’le devamsızlığımızda problem var diye düşünüyorduk. Çünkü netten devamsızlığımızı kontrol ettiğimizde, 3. hafta Pelin’ in devamsızlığı 0, benimse 13 gözüküyordu. Böyle bir şey bize imkansız görünmüştü. Zira biz Pelin’le anlaşıp okula gitmiyorduk. Arada maksimum 5 saat falan fark olabilirdi.

Bu sebeple sekreterliğe koştuk bugün. Dedik böyle böyle. Pelin o hafta 1 gün gitmediğinden emin ama 0 gözüküyor. Ben de 13 saat devamsızlık yaptığımı düşünmüyorum.

Ordaki hanımefendi kontrol etti devamsızlıklarımı ve şunları söyledi:

“Evet yanlışlık olmuş. Ama Gökçe seninki doğru, 13 saat. Pelin seninkinde yanlışlık var. 0 değil 8 olacakmış.”

Pelin benim için gidip bir kaç saatini feda edecekti. Başkası olsa belkı gelmezdi bile yanlışlık var diye.

Ama 8 saatin boş yere gani gani gireceğini de bilmiyordu. Bilmiyordum.

Küfür yedim.

Üzüldüm lan.

Müzik:

Moby - Shot In The Back Of The Head

1/3

2011-03-22T20:03:00.000+02:00

Selam bebek.
Direkt okuyana sesleniyorum burdan.
Bu gün şey oldu. Northern Virginia Community College' ından iki Amerikalı kadın geldi üniversiteye. Bildiğiniz üzre ben üniversitede hazırlık okuyorum. Hazırlıkta da 3 kur var. A-B-C. Bu kadınlar bir öğrenci değiştirme programı için gelmişler okula. Gezip, milletle konuşup fikir edineceklermiş. Severlerse okulu, bizim okulla anlaşacaklarmış. Hocalar, bu iki kadın için, her hangi bir zaman sizin sınıfa da gelip gözlem yapabilirler demişti. Ama sonra farklı bir şey daha çıktı.

Anlatıyorum şimdi bebek.
Sabah kampüse gittim. Pelin'le buluştuk, tam sınıfa giriyorduk ki, bir çocuk elinde bir kağıtla geldi. Bu sınıfta Pelin ve Gökçe varmış dedi. " Evöt biziz?" dedik. Evöt demedik tabi. Neyse. Sonra bize:
- Ders çıkışı sekreterliğe gidicekmişsiniz.
dedi.
Büyük bir hass.ktir çektik Pelinle. İçimizden.
O saçma telaşla, devamsızlık sınırını aştığımızı falan düşündük. 79 saat hakkımız vardı, biz hesaplarımıza göre 55 ini kullanmıştık.
Acaba hesaplarımız yanlış mı çıkmıştı?
Yoksa devamsızlık sınırını aşıp sınıfta mı kalmıştık?
Babam böyle pasta yapmayı nereden öğrenmişti?

O değil de, sanki bizim devamsızlık sınırını aşmamız, hazırlıkta kalmamız falan adamların çok sikinde de, bizi çağıracaklar. İş yani bizimki de ey allaam.

İşte biz gittik ders çıkışında. Sekreter bizi bölüm başkan yardımcısının odasına yolladı. Biz ciddi ciddi korkuyorduk lan. Ne olduğunu anlamadık çünkü. Koca okulda bizi niye sekreter çağırsın ki?
Nedenini söyleyeyim.
Bölüm başkanı, her kurdan ikişer kişi seçmiş. Amerika' dan gelen görevlilerle görüşme yapacakmış o seçilen 6 kişi. 6 kişinin 2 kişilik kısmını da Pelin'le ben oluşturuyormuşuz. N'alaka lan? dedik. Neden biz? dedik. Sonra saat 2' de paşa paşa kadınların yanına gittik. Kurtlar vadisindeki gibi büyük bir oda, büyük, uzun bir masa ve büyük koltuklar vardı. Çokacayipti lan. 0 Türkçe. Okulun sorunlarından falan bahsettik. Kadınlar bunaldı hiç mi güzel bir şey yok falan dedi, biz sustuk. Aklımıza güzel bir şey gelmedi lan.

Görüşürüz bebek.
Bir anda yazıyı bitirmek öyle hoşuma gidiyor ki.

2011-03-19T01:11:00.000+02:00

Orfeas Peridis-Feugw
Nasıl güzel şarkıymış ama.
Nasıl bir hisse kapılıyormuş insan bunu dinlerken.

ödev

2011-03-18T17:46:00.000+02:00

BAK.
BAKIN.
Şimdi bir şey diyeceğim. Benim size işim düştü lan. Bir şey isteyeceğim. Cidden önemli ama. Arkadaşıma hocaları bir ödev vermiş de, siz BU video yu izlerseniz, arkadaşım için çok iyi olacak. Gerçekten çok iyi olacak. Kırmayın lan beni. N'olur. Hadi. 30 saniye bir şey zaten video. TIKTIK.

2011-03-17T22:48:00.001+02:00

Seni gidi fındık kıran.

2011-03-17T22:34:00.000+02:00

- Bu fotoğrafta Eren'e benziyorsun!

- Bere takmışım ondan öyle geldi sana.

- Berene benziyorsun.

Böyle anlamsız diyaloglar kurulabiliyor hayatta, yadırgamayalım.

Yadırgamayalım ve şarkı dinleyelim.

Midlake - Rulers, Ruling All Things

harita mühendisi

2011-03-16T19:03:00.003+02:00

Bir de bu gün seminerde şöyle bir şey oldu.

Adam dinleyicilerden bir çocuğa bölümünü sordu. Çocuk “Harita Mühendisliği” dedi.

Sonra adam konuyu kapatıp, ” Benim de işte geçen bir dinleyicim vardı yine bu okulda, sarışın, tiki bir kız” gibisinden bir cümle kurdu. Çocuğun tepkisi de şu oldu:

“HARİTA MÜHENDİSİ Mİ?!?!!?!?!!!”

ahahah.

Nasıl da heveslenmişti bir an kıyamam lan!

dap

2011-03-16T18:52:00.000+02:00

Merhaba.

Beni özlemediğinizi biliyorum ama canınız sağolsun. Duygu sömürüsü yaparak başlamak istedim.

Duygu sömürüsü yapmadan da devam edeceğim.
Biraz şeyden bahsetmek istiyorum. Bloga yazı yazmadığım sıralar ne yaptığımdan. Fazla uzun sürmeyecek. Zira hiç bir şey yapmadım. Okula gidip geliyorum. Ama çok nadir. Yani çok nadirdi. Artık sık sık gidiyorum çünkü gitmeme lüksüm kalmadı. Okul açılalı daha 1 ay oldu, 3 ay daha var ama ben 70 saatlik devamsızlık hakkımın 50 sini kullanmış bulunuyorum. Neyse işte öyle.

Bugün İnşaat Fakültesi'nde bir seminer vardı. "Beden Dili Eğitimi". Veli Soysal geldi. Kendisi hipnoterapist. Bir kadını hipnoz ederek sancısız doğum yaptırmış. Ama bu Türkiye'de yasakmış. Ama o yapmış. Bence çok garip bir adamdı. Ara ara komik oluyor ama bazen de " Sıktın ama Veli.. " diyesin geliyor. Ama diyemiyorsun. Onun yerine yanındaki arkadaşına "Ay çıksak mı artık?" demeyi tercih ediyorsun. Evet.
Yine de fena değildi. Bir kaç bir şey öğrendim. Çoğunlukla bildiğim şeylerdi ama hahaay havamı da atayım.
Güzel bir yanı vardı, o da sertifika almamız. CV için güzel bir şey bu hıhım.
Böyle işte.
Müzik dinlesenize.
Mesela şu, içinizdeki huzuru ve neşeyi maksimum seviyeye taşıyabilir. İnanıyorum.
Fools Garden - Lemon Tree
dap. darararap dirap rap.

NASA: Dünya dışı yaşamın izini bulduk

2011-03-08T23:02:00.000+02:00

Madem açıkladılar, kendimi ifşa etme zamanıdır.

Evet arkadaşlar. Uzaylılar var. Görüşürüz.

piers faccini

2011-03-07T23:51:00.001+02:00

Bu adam benim içime dokunuyor.

Bence sırf "müzik yapmış olmak için müzik yapanlar" dan sıyrılıyor her şeyiyle.

Dinleyecekseniz eğer, sonuna kadar dinleyin bence. İyi geceler dilerim.

kısa film

2011-03-07T22:38:00.000+02:00

BU izlediğim en iyi kısa filmlerden. En dokunanı.
Ağlarım.

2011-03-07T22:24:00.000+02:00

Merhaba.

Ben ünlülerin isimlerini ve soyisimlerini birbirinden ayrı düşünemiyorum. Mesela Yıldız Tilbe.

Onun adı Yıldız. Yani " Yıldııııııııııız, nabeeer?" diyenler var ona.

Bunu yadırgıyorum. Hayır sadece Yıldız denemez diyorum.

Bülent Ersoy mesela. Adı Bülent lan. Tek başına düşünsene. Bülent. Olmaz.

Sonra Tarık Akan var.

"Tarıkcığım tuzu uzatabilir misin?" diyorlardır mesela ona. Ben Tarık Akan olsam, biri bana Tarık dediğinde bakmam, kıçımı döner giderim. Üstüme alınamam. Bilemiyorum alınamam işte.

Gülben Ergen'de de soyismini kabullenememe durumu baş gösteriyor. Soyadı Ergen.

Ne bileyim bi' arkadaşımın soyadı Ergen olsa ben çok takılırım o soyada ama Gülben Ergen'de takılamıyorum. Çünkü o Gülben Ergen değil, gülbenergen benim gözümde.

Ara ara aklımı boş şeylere yormazsam halim nicedir.

Hoşkalın.

Güzel müzikler dinleyin.

Jentri Colello - Bird of Prey

gibi.

ortaya karışık ruh hali.

2011-03-07T01:26:00.004+02:00

Bir “Yabancı”,

bir, “Göğe Bakma Durağı”

bir, “Aylak Adam”

bir “Bozkır Kurdu”,

bir, “Bizim Büyük Çaresizliğimiz”

bir “Kafka’nın Sevgilisi Milena”,

bir “Tersi ve Yüzü”,

bir, “Kürk Mantolu Madonna”

bir, “Sekiz”

gibi olsak. Güzel olsak. Birbirimize bir şeyler katsak.

Ruhi Bey gibi olsak mesela, kendimize “Ben Ruhi Bey nasılım?” diye sorup, cevabı başkalarından beklesek.

“Kurbağalara bakmaktan geliyorum.” diyen Yakup gibi olsak. Bunu kendimize üç defa söylesek.

Meursault gibi olsak bazen, başkaları için önem arzeden şeylere biz, “Bence bir, farketmez.” diyebilsek.

Yeri gelse Maria Puder ve Raif Bey gibi olsak. “Seni seviyorum. Deli gibi degil, gayet akli başında olarak seviyorum.” diyebilsek.

Göğe Bakma Durağında mola versek sonra. “Şimdi otobüs gelir biner gideriz. Dönmeyeceğimiz bir yer beğen başka türlüsü güç” diye düşünsek ve yanımızda, en saf halimizle, “Bir ellerin bir ellerim yeter belleyelim yetsin” diyebileceğimiz biri olsa.

O biri C. olsa mesela. “28 yaşındayım ve tedirginim” diye karşılık verse bize. Üzülsek biraz. Sonra geçse. Göğe baksak. “Gökte bulutlar var, su katılmış rakı renginde..” desek. 

En son,

“Hareket etmezsek, acı üzerimizde birikir.” gerçeğiyle yüzleşsek.

Kendimize gelsek.

Sonra bunu dinlesek:

Kings of Convenience - Me In You

know how

2011-03-06T20:52:00.004+02:00

"Anne kırmızı kazağım nerde?” sorusunu acilen “Anne kırmızı kazağımı en son nereye koydum?” olarak değiştirmeliyiz.

Aksi takdirde ilk soru bize, hava, su, yol olarak değil, “En son nereye koyduysan ordadır” cevabıyla geri dönecektir. Bu kısır döngüye hepimiz dur diyelim.

Bu şarkıyı da ölüp bitesiniz diye koyuyorum:
Kings of Convenience - Know how

2011-03-05T19:46:00.002+02:00

Yaklaşık 3 dakika önce kapı çaldı. Annem içerden,

-Gökçe çöpü verir misiiiğğğn tatlım? diye bağırdı.

Kalktım.

Balkondan çöpü aldım. Sakin sakin salona girdim.

Evet salona girdim. Sonra içimden ” Oha lan napıyorum ben? ” dedim, anneme de sadece “Napıyorum?” diyebildim.

Ben napıyodum? Aklım neredeydi? Mal mıydım?

Gayet tabi maldım.

2011-03-04T16:11:00.000+02:00

BUna sadece şunu diyebiliyorum:
"Hass.ktir.."
aspxğdoewf

2011-03-03T20:35:00.002+02:00

BUnu dinleyebilir, sevebilir, öpebilirsiniz.

dayı

2011-03-02T15:23:00.002+02:00

Ben bi' kere bi postta şöyle bahsetmiştim ondan. " Balığı peugeot 307 ye benzeten bir dayım var. " Ya da bunun gibi bir şey. Neyse. Konumuz dayım. Ya da dayımın bana yaptığı kek. Ya da benle geçtiği dalga. Ya da ya da her ne boksa işte. Çok sağlam keklendim.

Şöyle ki,
Dün telefonum çalıyor. Dayım arıyor. Tahmin ediyorum " Milli piyango sonuçlarına bakar mısın? " diyeceğini. Tahminimde yanılmıyorum. O bana biletlerinin rakamlarını söylüyor, tek tek kontrol ediyorum ben de. Bir defa da 3-5 bilet birden alıyor.
1. Bilet:
No'lu Biletinize
İkramiye İsabet Etmemiştir.
2. Bilet:
No'lu Biletinize
Son 1 Rakamina Gore

12

TL İkramiye İsabet Etmiştir. Biletiniz tam ise ikramiyenin tamamını, yarım ise yarısını, çeyrek ise dörtte birini alabilirsiniz.
3. Bilet
No'lu Biletinize
İkramiye İsabet Etmemiştir.
ve 4. Bilet:
No'lu Biletinize
Son 6 Rakamina Gore

150.000

TL İkramiye İsabet Etmiştir. Biletiniz tam ise ikramiyenin tamamını, yarım ise yarısını, çeyrek ise dörtte birini alabilirsiniz.

Ve ben:
-OĞHAAAAAAA 150.000 çıkmış oğhaaaaa! Valla da tutmuş billa da tutmuş bikbikbik!
- Dalga geçme Gökçe hadi diğer bilete bak.
-Ya valla çıkmış yaa! Anneeee! Gelsene bii dayımlara 150.000 çıkmıışş!! Ya gel bakk! - Gelir - Yaaaaaa gördün mü! -Telefonu anneme veriyorum, o da dayıma cidden çıkmış ya aaa- falan diyor.

Ben o 150.000 tl cebimdeymişçesine seviniyorum. Kalkıp Thom Yorke dansı falan yapıyorum. Şaka lan şaka. Ama seviniyorum yani baya. Sonra annem telefonda konuşuyor. Konuşmaların sesi bana geliyor. Dayım:
- Hahahah Gökçe'nin tepkisini merak ettim gazeteden ikramiye vuran numaralara baktık böyle bi' şey yapalım dedik hahaha

-Hass.kktr! diyorum.
Çok sinirleniyorum.
Yıkılıyorum.
Üzülüyorum.
Sonra geçiyor. Kalkıp bir portakal soyup yiyorum.

Flunk - Down

blogspot

2011-02-28T18:39:00.001+02:00

Blogspot kapatılıyormuş falan. Ne o la?

2011-02-27T21:37:00.000+02:00

Bu' nu dinlemeden giderseniz çok üzülürüm.
Tamam çok üzülmem. Hatta üzülmem. Belki, biraz.

stand by me

2011-02-27T18:51:00.000+02:00

Ben E. King - Stand By Me

When the night has come

And the land is dark

And the moon is the only light we'll see

No, I won't be afraid

Just as long as you stand

Stand by me

So darling, darling

Stand by me

Oh, stand by me

Oh, stand

Stand by me.

Ne güzel şarkısın.

tuz şeker

2011-02-27T14:34:00.000+02:00

   Merhaba.

   Bildiğiniz üzere, ben son derece kendimle barışık bir insanım. Şuana kadar bu blog aracılığıyla da sayısız mallığımı ve iğrençliğimi sizlere anlattım.
   Bugünkü yazımla da benim ne kadar zeki, araştırmacı kimlikli bir çocukluk geçirdiğimi anlayacaksınız.

   Açıkçası yaşımı hatırlamıyorum. Ama sanırım yeni yeni fen bilgisi dersi görmeye başlamıştık. Yoksa aklıma böyle bir şey gelmezdi diye düşünüyorum. O değil de hayat bilgisi diye ders vardı lan. Adı çok iyi değil mi? "HAYAT BİLGİSİ" . O dersi görünce yaşamın bütün sırlarının açığa çıkıp, sonuçların bende toplanacağını düşünüyordum o zaman. Çünkü çok fiyakalı bir ad. Çok da iddialı ama. Sonuçta bütün beklentilerimin sonucu tırt oluyordu.

   Neyse. Konuya döneyim. İşte yeni yeni fen görüyoruz. "Nötr" kavramını öğrenmiş olmalıyız. Artı ve eksi değerler eşit olunca, o madde nötr olacağından, ben bunu kendimce uyarlayıp, eşit miktardaki her zıt şeyin ( Dikkat ediyorsanız madde demiyorum 'şey' diyorum. Çünkü benim dünyamdaki nötrlük kavramını var olan her şey kapsıyordu.) birleşip nötr bir hal alacağını, hatta ve hatta yeri gelince yok olacağını falan düşünüyordum. 2 mutlulukla, 3 üzüntü yan yana gelince, mutluluklar yok oluyor ve geriye 1 tane üzüntü kalıyordu. Aslında böyle bakınca biraz mantıklı. Bana göre, eğer elimizde 3 mutluluk, 3 de üzüntü varsa, biz hiç bir duyguyu yaşamıyor ve NÖTR oluyorduk! Duygusuzuz yani o anlarda tamamen.

   Tabi ki araştırmalarım sadece soyut kavramlarla sınırlı değildi. Her türlü kavram, tarafımdan araştırılmayı bekliyordu. Sonra aklıma 'tuz' ve 'şeker' geldi. Bana göre tuz ve şeker olabilecek en zıt iki maddeydi. Yani araştırmama son derece uygunlar.
   O yüzden ne yaptım? Benim için her türlü ekipmana, ve uygun şartlara sahip olan (bkz: NŞA) süpersonik laboratuvarımız olan mutfağımıza koştum. Bilim aşkıyla yanıp tutuşuyordum. Dünyadaki en büyük deneyi birazdan yapacaktım. Ve bu deneyin sonuçlarını herkes hayretle izleyecekti. Herkesten kastım hayali arkadaşlarım. Daha neler lan. Üzülerek söylüyorum ki benim hiç hayali arkadaşım olmadı. Hayali arkadaşlarının hayali arkadaşları olanlar var lan. İşte ben onlara çok özeniyorum. Neyse sapmayayım yine konudan. Laboratuvarıma girdim. Gerekli olan maddeleri çıkardım. Tuz, şeker, su, bir adet çay bardağı ve bir adet çay kaşığı. Çeşmeden su doldurdum bardağa. Evet böyle de tasarrufluyum. Dünyanın en büyük deneyi olabilir ama içme suyu doldurmanın hiç lüzumu yok. İçine de iki kaşık tuzla, iki kaşık şeker koydum. Karıştırdım bir güzel. Ve en önemli ana geldik. Deneyin sonucu. Hemen bir yudum aldım.

   Sonuç mu?

   Ya bi' gider misiniz lütfen ne sonucu? Aaskjhd. Bok yeseydim daha iyiydi. Hadi görüşürüz.

The Sundays - Wild Horses

see you

2011-02-27T02:02:00.000+02:00

Bence ikisini de dinleyin.

Sonra da yatın uyuyun ne bileyim.

İyi geceler.

Paper and Glue - Emma Pollock

Flunk - See You

İstanbul ikizler burcuymuş.

2011-02-26T20:51:00.001+02:00

Merhaba.

   Bu sene doğru düzgün kar yağmadığının hepimiz farkındayız. İstanbul'un havası resmen bizimle dalga geçiyor. "Bakın şimdi yağmur yağacak hazırlanın!" diyor. Yarım saat sonra da, karşımıza çıkıp " Noğooldu göt oldunuz ehahe?" dercesine güneş açıyor.

   Oturup İstanbul'un havasını karşıma alıp adam gibi konuşmak istiyorum. "Canım kardeşim, güzel kardeşim" diye başlamak istiyorum sözlerime. Sonuçta yiğidi öldür hakkını yeme. İstanbul gül gibidir, havası da öyledir. Ya da gül gibi demiyeyim. Çünkü gül, en sevmediğim çiçektir. İstanbul yoğurt gibidir. Bildiğiniz üzere en sevdiğim kelime yoğurttur. Özür dilerim uzattım. Hava demiştik. Sözlerime "Senin derdin ne bebeğim?" diye devam edeceğim. Büyük ihtimalle manasız yağışlar atacak üzerime. Manasız dediğim şöyle manasız, bir yağacak, beş dakika sonra güneş açacak. "Sen benimle dalga mı geçiyorsun dingil!" diyeceğim. Pis pis sırıtarak, sırıtmaktan kastım, bunu ben de bilmiyorum. Bulamadım bir şey. Ama kesin bir bokluk yapar yani.

   Of. Öyle içerlemişim ki bu konuyu. Üzerine saçma bir yazı yazacak kadar. İşte böyle.

   İstanbul'un havasıyla sağlıklı bir konuşma yapabileceğimi düşünmüyorum. Çünkü ben alttan alamıyorum. O da yanar döner herifin teki. Ama bu, onun yoğurt gibi güzel olduğu gerçeğini değiştirmiyor.

   Demem o ki, İstanbul, ikizler burcuymuş.

Bari şunu dinleyelim.

Hindi Zahra - Imik Si Mik

karpuz kabuğu

2011-02-26T19:18:00.000+02:00

Bu blogda çok güzel fotoğraflar var.

day is done

2011-02-26T16:09:00.000+02:00

Bazı şarkılarda uçmaya çalışır gibi hissediyor insan. Şarkı bitince uçamayacağının farkına varıyor gibi. Ama sadece gibi.

Nick Drake - Day Is Done

alengir

2011-02-25T21:58:00.001+02:00

"Alengir" kelimesini çok seviyorum. Ne bileyim. Hep kullanasım geliyor. Amacına hizmet etmeden ama. Çok alengirsin, mesela. Alengirleşmeyin.
Oğlunun adını "Asilhan" koyan ebeveynler, bu dünyanın en -egosunu tatmin etmek isteyen- insanlarıdır. Bu nasıl bir ego tatminidir? Benim gibi, "Padişah", "Şehzade", "Prenses" falan koymak isteseler neyse de..
Geçen gün yemekhanede portakal verdiler. Sanırım bi' ben tercih etmedim onu. Çünkü bıçak mıçak yok. Mandalina olsa neyse de, portakalı nasıl yiyecem lan? diye düşünüp ben almadım. Sonra masaya oturunca, bütün yemek boyunca, yemekhanedeki 500 kişiyi izledim. Portakal yiyen bir insan bulmaya çalışıyorum. Yok lan. Herkesin tabldotunda duruyor portakallar. Herkes, birbirini bekledi bence. Herkes bir diğerinden, herhangi bi' adım bekledi. Ama yok.. Canım portakallar.
Uykusuzdaki Faik, " O kadar az paraya ihtiyacım var ki, hiç vermesen bile yetiyor." diyordu. Ben de diyorum ki,
"O kadar az mutluluğa ihtiyacım var ki, hiç mutlu olmasam bile, yetmiyor. Parayla mutluluk aynı etkiyi yaratacak değil ya lan?"
"Nabıyonuz la keraneciler?" diye muhabbete başlayan insanlar var. O insanı ne samimi, sevimli buluyorum, ne itici buluyorum. Bulamıyorum. Müthiş bir kafa karışıklığı.
Air Wick Aqua Mist Serisi'nin gözü olsa seveceğim, ağzı olsa öpeceğim ama şimdilik bu oda kokusunu üzerime sıkmakla yetiniyorum.
Thievery Corporation - Sweet Tides
Alengirli akşamlar.

adımız yok

2011-02-24T18:40:00.001+02:00

   Bugün otobüste gelirken, bir anneyle kızı da karşımda oturuyordu. Ben de Galata Kulesi'ni falan çiziyordum. Gri binalar, bulutlar, kuşlar, kule, deniz, sandal.. Vesaire vesaire. -Bu vesaireyi üşengeçliğime karşı koymak için yaptığım bir ön adım olarak görebilirsiniz. Artık üşengeç bir insan olmamaya karar verdim.-

   Neyse. - Bu neyseyi de, üşengeçliğime karşı koymak için attığım adımların sonuçsuz kaldığını anlamanız için yazdım. Sonuçta ben üşengeç bir insanım. He deyince değişilmiyor.-

   İşte ben çizim yaparken, bir yandan da kulaklıklar vardı kulağımda müzik dinliyordum. Bir anda kağıdın tam ortasına hoop bir parmak indi. Nolüyöz lan? diyerekten -İçimden tabi- -Bu arada diyerekten lafı kadar da tırt bir laf yoktur herhalde. Belki de vardır ama yarışırlar. Neyse. Hah işte yine neyse deyip kesiyorum. Üşeniyorum çünkü.- kulaklıkları çıkardım. Karşımdaki küçük kız bana:
- Çok güzel yapıyosun
dedi.
   Ve gülümsedi. Ben de " Aa teşekkür ederim" diyebildim sadece. Sonra kızla sohbet ettik. Adı Rojda'ymış. Yanlarında da bir kafes vardı. İçinde bir kuş. Rojda kuşa şarkı söylüyordu yolda. Sonra "Adı ne?" diye sordum. Bana şey dedi:
"Adını koymadım, istediğimi söylüyorum." Adını koymamış. İstediğini söylüyormuş. Lan çok güzel değil mi şimdi bu? Bence çok güzel. Lan bence hakikaten çok güzel bir şey. Dünyanın en güzel şeyi olmasa da, diğer güzel şeylerle yarışır yani. Hatta şöyle diyeyim. "Gideri var."

Şunu da dinleyebilirsiniz:

Me & Armini - Emiliana Torrini
Alkışlar Rojda'ya.
Hemen konfetiler patlasın. Hemen hemen.

Bir de,
kimseye çizimlerimi vermeye kıyamayan ben, bugün Rojda'ya çizdiğim bir karikatürü verdim. Hadi yine iyisin Rojda. Demeyeceğim tabi. Nitekim, karşıma çıkarlar, "Sen kimsin ki lan!" derler. E haklılar.

hurt

2011-02-23T21:41:00.001+02:00

Yakşamlaar.

Şimdi ben, "Deprem" başlıklı bir yazı yazmıştım. Dün yazdım, yayınladım, aynı gün de, kaldırdım. Ben o deprem günüyle ilgili komik bir anı yazmıştım -Komik mi iğrenç mi bilmiyorum gerçi. Aslında biliyorum. Direkt iğrençti. Neyse.- ama, o günle ilgili kötü anıları olan insanlar olabileceğini düşündüm. O yüzden yorumlarla falan konu uzamasın diye kaldırdım.

Hah bu yazıyı niye yazıyorum?
"Ay yazmasa mıydım acaba?"
"Üf rezil olacağım keşke yazmasaydım"
"Ne gerek vardı bu iğrençliği anlatmama" diye düşünmediğimi bilmenizi istedim. Sonuçta internet ortamı diye kendimizi süpersonik varlıklar olarak göstermemize gerek yok. Yeri geliyor işiyor, yeri geliyor böğürüyor, yeri geliyor geğiriyoruz. Ve yeri geliyor sıçıyoruz tabi. Hem de pembe krema sıçmıyoruz efendim, bildiğiniz bok sıçıyoruz. İşte bir de benim gibi bazen o bokun üstüne basabiliyoruz. Tamam. Kapanmıştı o konu, gittim.

Size şarkı fırlatıyorum:
Johnny Cash - Hurt

joe purdy

2011-02-22T14:05:00.000+02:00

Bunları dinleyebilirsiniz bence:

Lovers Side Of Town - Joe Purdy

Outlaws - Joe Purdy

iletişim

2011-02-21T23:15:00.002+02:00

Oha bir şey diyeyim mi, ben iletişim adresini yanlış yazmışım.
Mail gittiyse başka adrese gitti, vay bana vaylar bana.

asdfghjklmnoprstu@gmail.com

olacak. Evet böyle bir adres alacak kadar malım. Tamam.

benim hayatım çiş falanmış hep.

2011-02-21T20:49:00.001+02:00

Bugün sizlere, bir adımda bir insandan nasıl tiksinilir onu anlatacağım. Hikayedeki esas kız benim. Yani, tiksinilecek olan insan.

Ortaokul 1. sınıftayım. Yani sanırım öyleydim, tam olarak hatırlayamıyorum. Önemi yok zaten. Önemli olan, altıma işemememi gerektirecek kadar büyük olduğum. Bunu bilin yeter.

O zamanlar, okulla ev arası 10 dakika falan. Yürüyerek gidip geliyorum yani. Ve benim büyük bir problemim var o sıra. Şöyle ki:

Okuldan çıkmış eve dönerken, yolda yürürken yani, çişim olduğuna dair en ufak bir belirti yok bende. Zerre kadar çişim yok yani eminim. Yürürken düşündüğüm, aklımdan geçen en son şey çiş yapmak. Hatta en son şey bile değil. Her hangi bir şey bile değil lan.

Ama gel gör ki, ben eve geliyorum. Apartmandan içeri adımımı atıyorum. Tam evin kapısını açacağım sıra, sanki doğduğumdan beri çişimi tutuyormuşum, çişim ağzıma kadar gelmiş gibi hissediyorum. Diyorum ya %70' im çiş diye. Hah işte o zamanlar, o %70' lik oran %95 e falan çıkıyor. Geri kalan %5 lik kısım da, çişimi tutmanın verdiği sıkıntıyla oluşan ter.

İşte ben kapının önünde anahtarla kapıyı açmaya çabalarken, bacaklarımı çarpıklaştırıp, bir o yana bir bu yana sallanıyorum o gün. Dişimi sıkıyorum. Yüzüm buruşuyor. "Lan işeyecem açılsana lanet kapı!" diyorum. İçimden. Yüzüm daha da buruşuyor. Sallanmalar hızlanıyor. Yüzüm biraz daha buruşuyor. Yavaş yavaş altıma kaçıracak gibi oluyorum. Bu sırada çiş oranı %90, ter oranı %10 la dengeleniyor.

Sonunda kapıyı açıyorum. İçeri adımımı atıyorum. Ama nafile. Dayanamıyorum. Ayakkabıyı çıkarmayı falan bıraktım, tuvalete koşacak halim bile yok. Üzerimde forma. Külotlu çorap, etek, ayakkabılar.. Başlıyorum işemeye. Külotlu çorabım olduğu gibi ıslanıyor. Renk geliyor çoraba. Ruhum hep desen desen misali, külotlu çorabım desenden geçilmiyor. İşerken bir yandan "OH LAN.." diye düşünüyorum. Bir yandan da kendime kafa atasım var. Ağlamak istiyorum. Gözyaşlarımı içime akıtıyorum. Olduğum yerde, ayakta, işemeye devam ediyorum. Çaresizim.

Of.
Daha ne diyeyim lan. Daha ne diyeyim ahahah. Tiksinti başladığına göre dağılabiliriz.

Şu da, okuduğum kitapta adı geçen şarkı:
Dinleyebilirsiniz.
Let's Pretend - Tindersticks

griffin

2011-02-20T17:41:00.002+02:00

TIK.
Adam uçmuş, şahitleri var.

Karış Karış Barış

2011-02-20T13:44:00.005+02:00

Kendi barışını kendin yap; çünkü her insan kendi barışından asılır.

Barışmak insanın dünyasına "karışmak" değil, insan dünyasına karışmaktır.

Barışayım da, ben de insanlığa karışayım dedi.Ama önce kendi ile barışmalıydı.Çünkü toplumsal suratı bir karıştı. Bir barıştı pir barıştı. Barışa çok alıştı, artık çocuğunun adı "Barış" tı. Evet çocuğunun adını Barış koydu. Niye "Sulh" koymadın diye sulh dönekleri sol gözüne kodu. Devrim koydu. İnkılap çuvala mı girdi dediler. Devriş olarak değiştirdiler. Bu sefer sağ gözüne kodular. Apolitik gözü ne sağa bakar oldu ne sola. Dekodersiz Cine-5'e döndü. İster istemez verdi bir mola, çıkabilirdi karşısına molla..Kolla kendini kolla..

İnadı inat barışacaktı, kaldırımda yürürken omuz atanlara, yaşama boşboş adım atanlara alışacaktı ki omuzuna biri düştü, vuran puştu, peşine düştü. Coştukça coştu..Yorulmuştu, barış denen olgu sanki bomboşdu.

Barış camdan değil candan olmalı idi. Bilmiyordu; öyle cancana, sonra yanyana, en sonunda bir o yana bir bu yana, mektup gönder amcana.

Barış barış yine de bir karış.Sıkıysa bir karış, yüzünü çizerler karış karış...Yüzün kayış dağının zirvesi, gözün mor sümbüllü bahçesi.

Bu yazı alıntıdır. Ve sandığınız gibi saçma bir yazı değildir. Nolur, bu ne la şimdi gibisinden yorum yapmayın lan. Valla yapmayın.

müzik

2011-02-20T03:10:00.000+02:00

Morcheeba - Over And Over

Dinleyebilirsiniz işte ne bileyim, yazacak bir şeyim yok sanırım.

holey

2011-02-18T20:45:00.002+02:00

Küçükken "Oley" i "Holey" bilirdim ben.

Bu gereksiz bilgiyi verdiğime göre, hikayemi anlatmaya başlayabilirim. Bu cümlemden, hikayemin gereksiz olmadığı sonucuna varılmasın rica ediyorum. Zira hikayem de, son derece gereksiz.

Beşiktaştayım. Kontör alacağım. Bir bayiinin önünde duruyorum. Kapıyı açıyor, içeri giriyorum. Ben içeri girerken, üç kız da çıkıyor dükkandan. İçeri adımımı atıyorum. Attığım anda gözüm yerdeki nüfus cüzdanına takılıyor. O da ne, benim nüfus cüzdanım! Daha neler lan. Tabii ki benimki değil. Eğilip alıyorum. "Aaa bu biraz önceki kızlardan biri değil mi?" diyorum. Dükkan sahibi "Aa evet." diye karşılık veriyor. Hemen kapıyı açıp dışarı çıkıyorum. Caddeden aşağı bakıyorum ama, İstanbul kalabalığında o üç kıza dair hiç bir şey görmüyorum. Mecburen kontörü alıp çıkıyorum dışarı. Caddeden aşağı inerken, çok uzaklarda -hakikaten uzaklarda- mavi başörtülü bir kız görüyorum. O üç kızdan birinin de mavi başörtülü olduğunu hatırlıyorum. Yokuş aşağı, bir hışımla başlıyorum koşmaya. Kan-ter içindeyim ama, koşuyorum, koşuyorum. Koşarken bir yandan "Oh lan, valla üzülmüştüm kıza, yeni nüfus cüzdanı çıkarmaya kalksa saatlerce uğraşırdı." diye düşünüyorum. Bir yandan da, kızın yanına geldikten sonra, kıza, "Bil bakalım nüfus cüzdanın nerde hihihi?" diye sorduktan sonra, kulağının arkasından, tipik sihirbazların yaptığı yumurta veya madeni parayı kulak arkasından çıkarma numarası misali, nüfus cüzdanını çıkarmamın hayalini kuruyorum. Kendi kendime mutlu oluyorum. İçimden gülüyorum. Tutamıyorum, dışıma taşıyor. Gülüyorum.

Mavi başörtülü kızın yanına varıyorum. Yüzüne bakıyorum.

Tekrar bakıyorum.

Lan bir umutla tekrar bakıyorum.

"Olum odur başka kim olacak ya" diye düşünüp tekrar bakıyorum.

"Ühühühü hasss.ktir lan boşuna mı koştum o kadar?!" diye isyan edip tekrar bakmıyorum.

Artık nefes alış hızım normale dönmüş, sakinleşmişim, mutluluğumun ve heyecanımın içimde patladığının bilincindeyim. Kıçımı dönüp, yoluma devam ediyorum.

Şunu da dinleyebilirsiniz:
Band Of Horses - The Funeral

yom

2011-02-17T20:57:00.002+02:00

Ben sabahları uyanamıyom. Okula hep geç kalıyom. Derste çok sıkılıyom. Yiyecek güzel yemek arıyom, kantinde bulamıyom. Yemekhaneye gitmeye de üşeniyom. Şuan da, "yom" ladığım için mutlu oluyom. Çünkü mutluluk bu kadar basit.

Hemen arkasından, "Bok basit" diyom.

Starsailor - Alcoholic

eksi

2011-02-15T21:46:00.000+02:00

İlk defa bir günde 2 kişi beni izlemeyi bıraktı lan. Tamam izleyici sayımla çok fazla ilgilenmiyorum ama ipi kopan inci kolyenin boncukları gibi azalıy.. Şaka lan şaka. Ağlayaydım bir de. Ama, insan durup düşünüyor, "Acaba neden?" diye. Doğruya doğru.

benim babam toyota gibi adam değil, toyota ne lan?

2011-02-15T18:56:00.002+02:00

   Size yazı yazacağım, poşete yazık.
   Ben hep karıştırıyorum.

   Neyse beni okuyun şimdi. Bu, " Durun durun beni dinleyin şimdi! " gibi olmuyor, aynı etkiyi yaratmıyor ama sonuçta net ortamındayız ve ilkel şartlarda(!) iletişim kuruyoruz şu an. Bana bir " Hadi ordan be denyo." çekebilirsiniz. Hiç cümle çekilir mi Gökçe, hiç cümle çekilir mi? demeyin, hareket misali. Bende o cümle, o etkiyi yaratacağından öyle dedim. O değil de o kadar çok zamir kullanıyorum ki bazen, "o" nu "bu" nu kelimelerini hangi kelimelerin yerine kullandığımı şaşırıyorum, karışıyor. Bence siz de bazen karıştırıyorsunuzdur, eğer öyle değilse, kendimi çok yalnız, bir o kadar da salak hissedeceğim.

   Artık konuya geçebilirim.
   Ben size şeyi anlatmayı unuttum. Annemle babamın beni keklemesini. Benim de saflığın doruklarına varıp, o keki yememi.
   Şimdi şöyle oldu. Ben dışardayım, akşam üstü, bir mesaj geliyor. Açıyorum, bakıyorum. Babam. Babam ablamla bana sık sık mesaj atar. Komikli, gülmeli mesajlar. Kah bir fıkra, kah cevabı komik olan bir soru, kah komikli şiirler.. O günkü mesaj da şuydu:
" Gökçe ben annene ulaşamıyorum. Beni merak etmeyin. Desti İzdivaça çıktım, talibimi arayacağım. "
   Ben ne mi yaptım? Cevap atacak kontörüm olmadığından, İstanbul sokaklarında, etrafıma salyalar saçarak, altıma sıçarcasına gülmeye başladım. Çünkü son derece ciddi bir dille yazılmıştı. 10-15 dakika geçmeden telefonum çaldı. Annem arıyor. Telefonu açıyorum:
-Efendiiiim?
-Tatlım nerdesin?
-Yoldayım geliyorum ama çok trafik var, dolmuşta sıra 9897 metre bikbikbikbik... Ahahaha bu arada babamın attığı mesaja koptum ya!
-Ne mesajı?
-Atmış ya bana, evdeydi o, sen de görmüşsündür mesajı yazarken?
-A-a? Hayır baban biraz önce çıktı evden, işim var deyip. Takım elbisesini falan giydi? Ne yazmış tam olarak?
-Ya annene ulaşamıyorum falan filan.
-E ben de ona ulaşamıyorum aradım biraz önce. Tam olarak söyler misin mesajı ne yazmış?
-İşte beni merak etmeyin talibimi aramaya çıkıyorum falan?
-A-a nasıl ya?
-Of anne şaka mı yapıyorsun ya?
-Hayır kızım ya ne şakası çıktı biraz önce..

   Bu konuşma baya böyle "Yoa şaka mı yapıyorsun yoa?!!" "Ay hayır kızım aa" şeklinde sürüp gitti. Yani insan çok tuhaf bir yaratık değil mi? Ya da ben her zamanki gibi genellemeden sıyrılıp, daraltmaya geçip "ben" diyeyim. Ben çok tuhaf bir insan değil miyim? Burdaki tuhaflıktan kasıt mallık. Yani böyle bir ihtimal mi var Gökçe? Kalkacak da babam, TV'ye çıkacak bilmem ne? - Bilmem ne yazıp sonuna soru işareti koymaktan büyük keyif aldığımı biliyorsunuz.-

   Yani ben ciddi ciddi yedim bunu ya. Hep annem yüzünden. İlk defa o kadar iyi rol yaptı. Nasıl ciddi, nasıl ne olduğunu anlamaya çalışan bir duygu var, nasıl bir telaş..
   Aslında ben neden inandım biliyor musunuz? Yani tabi ki, babamın çıkıp talip arayacağına inanmadım aldjeljf. Ama oraya çıkıp, "Ahahahaha ne oldunuz la? Çıktım işte nedir yooooani?" nidalarıyla dalga geçebileceğini düşündüm. Çünkü benim babam,
Toyota gibi adam! demeyeceğim tabi ki.
   Benim babam,
komik adamdır. Yapar.

Bunu da dinleyebilirsiniz:
The Low Frequency in Stereo - Bahamas

İyyakşamlar.

tesadüfleri herkes sever.

2011-02-14T20:58:00.000+02:00

"Bazen ilk görüşte bilirsin, o insan senin kaderindir. Bazen bir ömür ararsın bulunmaz."

Bakıyorum da twitterda herkes bu sözü paylaşıyor. Sonuna "Aşk Tesadüfleri Sever (2011)" i ekleyip. Hayır çok mu anlamlı şimdi bu söz?
Değil bence.
Derin desen değil, dokunaklı desen değil, sıradışı desen değil. Gayet tırt bir cümle. Ben anlamadım gerçekten.

kahverengi

2011-02-14T20:30:00.000+02:00

   Bazen düşünüyorum.

   Sabah kalkmam gereken saatte kalkamıyorum. Haliyle okula geç kalıyorum. İlk saat kaynıyor. E öğleden sonra da "girmeyelim derse yea" diyip çıkıyoruz okuldan. Lan ne anladım ben bu işten? Ne diye kendini erken kalkmaya hazırlıyorsun Gökçe? diyorum içimden. Sonra da şey diyorum kendime. "Çünkü, hayat kısa, kuşlar ötüyor.." Şaka lan şaka. Birincisi, nalaka? İkincisi, ben kendimle böyle konuşacak kadar edebi bir insan değilim. Ayrıca o, "kuşlar ötüyor" değil, "kuşlar uçuyor". Eksik bilgimle burda bikbik konuşmam çok sinir bozucu olsa gerek sizin açınızdan. Belki de, olmasa gerek. Çünkü, sonuçta neden umursayasınız? Şuan düşük cümle kurma yarışması olsa, ilk 3'e oynayacağımın farkındasınız di mi?

   Boka sardım gidiyorum.

   Ha. Ne diyeceğim lan. Pelin var ya. Onun bileğinde bir lastik var. Bildiğimiz şu kahverengi lastiklerden. Ayrıca kahverengi nasıl güzel, içten bir isimdir di mi? Adamlar kasmamış renk ismi bulmak için. Neyse bu konuya sonra değineceğim. İşte lastik var bileğinde. Dedim "Bunu niye taktın la?" Liseden beri takıyormuş olm! Sebebi de şey, kötü bir şey yapacağı zaman onu çekip bırakıyormuş. Engelliyormuş yani kendini. Çok komik değil mi ya? Yemin ederim benim gülerken ağzımdan salyalar aktı.

   Ama yine de Pelin'i takdir ediyorum.

   Geçelim güzide okuluma. Sınıfları karmışlar. Ama nasıl karmışlar? Biz sanıyoruz ki baya bir değişiklik olacak, birileri gidecek, başka insanlar gelecek falan. Ama bilmiyoruz ki bizim okulun sınıf karma anlayışı, her sınıftan bir öğrenci alıp başka bir sınıfa göndermek. Bir kişi gitmiş sınıftan, bir kişi gelmiş. Çokacayip.

   Hadi iyyakşamlar.

Twitter

2011-02-13T22:08:00.000+02:00

Evet artık twitter'ım var. Evet, evet, evet.
Sizi 3 evetle uğurluyorum esprisini yapacağımı sanıyorsanız yanılıyorsunuz.

Anlamı güçlendirmek için üçledim. Tumblr'ı sevmedim, artık kullanmıyorum ama Twitter'dan umutluyum. Hadi bakalım.

Hadi bakalım lafından nefret ettiğimi, beni tanıyanlar bilir. Kendime çok kötü davranıyorum.

Bu da hesabım:
PardonDemistim

Merhaba

2011-02-13T14:02:00.008+02:00

Duyduğuma göre artık dört değil iki mevsim varmış. Kıştan çıkıp hemen yaza giriyormuşuz la. Ne oluyor bu havalara demeyeceğim, zira bu hava muhabbeti çok sıkıcı oluyor.

Ben size dün geceden bahsedeceğim. Salonda ailecek oturuyorduk. Ben koltukta oturmuş, kucağımda bilgisayar, nette dolanıyordum. Bir an ağzımdan "Canım boza çekti yea" diye bir cümle çıktı. Ve bu cümlenin ağzımdan çıkmasından 5 dakika sonra biz evden çıkmıştık bile. Babam gel seni Vefa Bozacısına götüreyim dedi. Bunu duyan Gökçe susar mı? Yapıştırmış cevabı.. Yok bu böyle değildi.

Gittik işte bozacıya. Lan ne güzel bir ortamdır öyle. Gecenin 1'inde tıklım tıklım. Herkes pijamalarıyla falan gelmiş boza içmeye. Bozacıda çalışanlar, yol kenarındaki arabalara falan servis yapıyorlar. Kimisi bozacının içinde yer olmadığı için dışarda bozasını içiyor cam bardaklardan.

Şimdi benim en çok dikkatimi çeken ve sevdiğim olay şu: "Cam bardaklar"
Herkes içeri girip bozasını alıyor cam bardaklarla. Hani bardağı alıp götürsen kimse bir şey demeyecek. Vefa Bozacısı bunu tamamen senin insiyatifine bırakmış. Bence çok sıcak, benim deyimimle "pamuk" gibi bir düşünce. Çünkü pamuk çok güzel bir şeydir.

İşte böyle. Bozayı içtikten sonra da Taksim'e falan gittik. Yarım saatte eve döneriz diyordum ama baya uzun sürdü yolculuk. Ama benim için güzel, insanlık için büyük bir adımdı.. Bu da böyle değildi di mi?

Ben şey diyeceğim bir de ya,
Denizler geç ısınır geç soğur ya. Bende ki nasıl bir mantıksızlıksa, denizlerin eğer geç ısınıyorsa, çabuk soğuması gerektiğini düşünüyorum. Benim yarattığım dünyada denizler geç ısınır, çabuk soğur arkadaş. Benim hayal alemimde bu böyle.

Bir de size hemen " Hee evet, o kadar da kolaydı. Ne sanıyorlar bunlar dünyayı ya?" diye tepki verebileceğiniz bir olay anlatacağım.

Biraz önce TV izliyorum. Bir program var, adını unuttum şimdi. Şimdi de hatırladım. Sanırım "Bambaşka" ydı. Bu programda insanlar kendilerini değiştiriyorlar falan herhalde. Bilemedim şimdi. Neyse. İki kadın var. Birinin elinde renkli renki on-onbeş tane balon. Diğerine diyor ki, " Hayatındaki kötülükleri, seni sıkan şeyleri bu balonlara yükleyip gökyüzüne bırak." Tam olarak böyle demiyor ama dediği bu kapıya çıkıyor. -Benim kurduğum her cümle birer kapıdır.- Diğer kadın da, "Bu babam için!" , " Bu anam için!" , "Bu kız kardeşim için!" modunda, başlıyor takıntılarını, alınganlıklarını, hayatındaki kötü şeyleri balonlara yükleyip gökyüzüne salıyor.

Şimdi ben ne diyorum?
" Hee evet, o kadar da kolaydı. Ne sanıyorlar bunlar dünyayı ya?"

Çünkü ben, copy-paste yapmayı severim.

Şunları da dinleyebilirsiniz:
Long Cool Woman in a Black Dress - The Hollies
Skye-Call Me

martı

2011-02-12T19:45:00.003+02:00

Ben, ilk defa bloguma bu kadar çok istedim yazı yazmayı. Ve yine ben, ilk defa bu kadar kasıldım, bu kadar mal kesildim.

Aslında yazacağım çok şey var da, toparlayamıyorum gibi. Olum böyle yazınca da çok ciddi oluyor yazım, hiç hoşlanmıyorum ya. Dırın şimdi. Şey diyecektim ben. Neden çoğu kadın kaşlarını martı şeklinde alıyor ya? Ben cidden anlamıyorum onu. Bizce, sizce hoş mu duruyor? Cevap verin diyeceğim de, blogu yoruma kapadım. Canım sağolsun.

Şimdi ciddi bir şey söyleyeceğim. Ben hayal kurmayı biliyorum, sevmeyi biliyorum ama o kadar.

Daha ne olsun la? diyenler vardır diye umut edip kendimi avutmaya gidiyorum.
Hoşkalın.
Afedersiniz ama çok sikko bir yazı oldu. Tam da "sikko" kelimesi gibi. Bunu neden kullandığımı bilmiyorum.

Şunu da dinleyebilirsiniz:
Magnolia Electric Co. - Josephine

Karikatür

2011-02-10T21:05:00.000+02:00

Bir kaç saniyenizi alabilir miyim?
Reklam yapacağım çünkü.

Artık "Karikatür" adlı yeni bir sayfam var. Bakmak isterseniz çizimlerime, TIK.

"İstanbul döver seni, sen beni üzersen." diye şarkı sözü var.

2011-02-10T20:31:00.000+02:00

'Evim evim güzel evim.' sözünün barındırdığı duygusal yoğunluğu taa kalbinin içinde hissetmek.
Hıhım tam da bu.

Sonunda evdeyim. Odamda.
Şimdi "Oh oley sonunda döndüm." gibi konuşuyorum ama orada kaldığım süreç gayet de güzeldi. Sadece yolda harap olduğum için "İşte bu lan!" havasındayım. Çünkü ben o yolların a.. koyayım. Tamam çok itici olmuş olabilirim bu cümlemle ama içim dolmuş ne yapayım, hep kafiye falan oldu. Görmezden gelin.

Şimdi kalkıp da Ankara'da ne yaptığımı falan yazmayacağım. Zaten orada kaldığım bir kaç gün içerisinde yazmıştım az çok bir şeyler.

Belki abartıyor olabilirim ama ben çok özlüyorum İstanbul'dan ayrılınca burayı. Mesele ordayken, bizim evdeki klozetin o üstünün yumuşak olmasını bile özledim. Yatağımı ve yastığımı da haliyle. Bir de sanki her gün deniz olan yere gidiyormuşum gibi, denizi falan özledim, garip.

Deniz demişken aklıma şey geldi. İşte bugün yoldayım, artık yolculuğun son anları, İstanbula girmişiz. Köprüden geçiyoruz. Yolculuk boyunca ben, köprüden geçmenin, mavi denizin muhteşem görüntüsüyle baş başa kalmanın hayallerini falan kuruyorum. Kız Kule'siydi şuydu buydu, paso onları düşünüyorum. E cam kenarıyım da, sorun yok yani.

Bok yok. Tam köprüden geçiyoruz, otobüsün önünü sen gel nah bu kadar tır kapat. Nah bu kadar derken kollarımı iki yana açtığımı hayal edin. Heh işte o kadar. Böyle kafamı kaydırıyorum öne falan görmek için. Olmuyor lan. Önümde gri bir tablo. Ben zaten Ankara'da yeterince gri, taş, beton görmüşüm. Hani bir de öyle hırslıyım ki. Tırlarda böyle nasıl anlatsam, yük koyulan yerle şoförün olduğu yer arasında boşluk oluyor ya, ordan bakmaya falan çalışıyorum. Adlkjdesf. Resmen acınasıymışım şuan anlatınca farkettim.

Ayrıca hani Ankara'ya giderken tuvalette kolyemi düşürmüştüm ya, hah. Oraya gidince çok benzerini aldım, onu da dönerken tuvalette düşürdüm. Bir an, "Lan kader diye bir şey var mı acaba sahiden?" diye düşündüm. Ve çok geçmeden kendime "Hayır." diye cevap verdim.

Bir de, Püskül beni çok özlemiş. Yerim burnunu ya. Yatakta oturuyordum, üzerime bir atladı. Devrildim lan! İlk defa oldu böyle bir şey. Şuan yanımda uyuyor. Hasret gideriyoruz. Bebek ya.

Hadi o zaman iyi akşamlar.
Böyle pat diye yazıyı bitirmek de tadından yenmiyor la.